Edwin meldt zich

Blues in de wei, en wij erbij

2011-12-25T22:09:00.002+01:00

De Drentse Bluesopera was een klus die al het hele jaar brandde in de agenda. Om twee redenen; omdat het een mooie grote klus was én omdat een mooi ingewikkeld grote klus was.
Net buiten Gieten was op een stuk landbouwgrond van 100 bij 100 meter een speelvlak uitgezet. Vanaf een tribune konden zo’n 300 mensen per keer het spektakel aanschouwen. Een koor, 6 hoofdrolspelers en trekkers vliegen van hot naar her over het ’podium’.
Wij kregen de opdracht om dit alles in beeld en geluid vast te leggen voor het nageslacht.
Ons lokatiebezoek hebben we gedaan tijdens een voorstelling. Regie, productie, audio en ondergetekende waren aanwezig op de tribune en we volgden de show met het draaiboek op schoot. Regelmatig zochten onze ogen elkaar en fronsten we de wenkbrauwen omdat het elke scène weer iets moeilijker werd voor ons.
Terug op de zaak heb ik met Fred, de regisseur een cameraplan en shotboek gemaakt, een volle dag bogen we ons over de totaalopname van de voorstelling en hebben we elke scène van een shotlist voorzien. Bart van het audio was intussen bezig met zijn geluidsontwerp. Twee disciplines die elkaar pas weer vonden op het laatst van de montage toen zowel beeld als audio was nabewerkt.
Op de opname zondag bouwden we de 5 camera’s die we nodig hadden. Twee met enorme telelenzen om de grote afstanden te overbruggen. Voor de camera’s en de vrachtauto’s zijn rijplaten gelegd omdat door de hevige regenval van die zomer het weiland enorm drassig was. De voorstelling werd vanuit de regiewagen live geschakeld terwijl in de wagen ernaast een straatje met recorders was gebouwd. Achter elke camera hing een recorder om zo later in de montage het tempo van schakelen aan te kunnen passen. In de audiovrachtwagen deed Bart intussen met zijn 10 vingers het meeste schuifwerk terwijl ook hij maar liefst 54 sporen op de achtergrond had meelopen.

Om twee uur zou de voorstelling beginnen maar 5 minuten voor tijd werd het publiek verzocht snel de tribune te verlaten en te schuilen in hun auto’s omdat er onweer zou overtrekken. Dat gebeurde en ook wij ontkoppelde en verlieten onze camera’s om te schuilen tegen het noodweer. Drie kwartier later was het over en konden we eindelijk gaan opnemen.

Na alle beeld-en audiomontage’s ligt er nu een prachtige registratie van een uniek project op de plank. Klaar om uitgezonden te worden in de middag en avond van eerste Kerstdag, én om geperst te worden op DVD die de gemeente Aa en Hunze wil uitdelen als relatiegeschenk. Als je kunt, probeer er 1 te pakken te krijgen want het is een project wat het bewaren meer dan waard is. Ik vind dat we er prima in geslaagd zijn om deze openluchtvoorstelling in de huiskamers te krijgen. Helaas krijg je als ’thuiskijker’ niet de geur van gras en mest mee, maar aan de andere kant; je hebt wel een dak boven je hoofd. Fijne kerst!

Zie ginds zinkt de stoomboot!

2011-11-25T08:34:00.001+01:00

We zouden nog 1 aanvullende scene draaien voor de Sintklaasfilm van RTV Drenthe. Voor de dertiende keer komt die film er voor onze omroep, zou het daar iets mee te maken hebben? We hebben weer veel plezier gehad met de opnames, het was weer hard werken dit jaar. Eigenlijk te weinig tijd voor het vele werk wat zo'n film met zich meebrengt. Dat de dagen zo kort zijn in dit seizoen helpt natuurlijk ook niet, volgend jaar gaan we eind van de zomer filmen. Die blaadjes aan de bomen deren de kinderen natuurlijk niet. Bovendien is het water dan ook een stuk warmer, en dat is prettig als zich weer iets voordoet als gisteren.

Voor de extra scene moesten we met de hele ploeg naar een klein eilandje op het Paterswoldse meer. Ik zat zelf met mijn dure camera in een stevige speedboot waar vanuit ik later ook nog moest filmen. Samen met een paar acteurs. De rest ging in een stevige platbodem. Mijn geluidsman was met hun in dat bootje geklommen en we zouden elkaar weer treffen op het eilandje. Nu gaat het geluid wat de geluidsman mixed meestal via een kabel naar de camera, maar voor ons was het praktischer om dat middels een zender te doen. Terwijl ons bootje een zeilbootje sleepte wat onze snelheid beperkte hoor ik via mijn camera ineens een hoop geroep via de zender: 'hoooo,ho Theo! Pas op! Nee!!! Ooh k&......tschhhhhhhh'. En toen niets meer, ik draaide me naar achteren en zie door mijn zoeker het bootje met de collegas omslaan.

Wij lieten het zeilbootje gaan en gingen te hulp, met de gemene professor en de boef gingen we hun aartsvijanden de Sinterklaas, de politiepiet en meneer Rik redden! Nu al een mooi verhaal.
Ook onze visagiste Joke was overboord gegaan en omdat de politiepiet een echte held is had hij haar eerst op de drijvende boot getrokken. Meneer Rik hing hulpeloos aan de rand, Arjen de geluidspiet stond met een tas vol water en een druipende microfoonhengel te wachten en de Sint was naar ons bootje aan het toe zwemmen. Die moest maar eerst aan boord met zijn zware kleding, toen de audiopiet. En die eerst naar de kant, wij er ook uit en toen was er weer ruimte voor de andere 3 die het inmiddels al aardig koud kregen.

Toevallig werden we die ochtend gevolgd door een nieuwsploeg van onze omroep die een itempje maakten voor 2 december, voorafgaand aan de uitzending van de film. Ook deze collega stond erbij en filmde het hilarische tafereel vanaf de kant. Vandaar dat mensen misschien dachten dat het in scene was gezet, maar niets is minder waar.

En dan gaat het het verbazingwekkend snel. De omroep maakt een berichtje, snel wat screenshots en een filmpje op de site en voor je het weet gaat het het land rond. 'Het maakt niet uit hoe, áls er maar over je gepraat wordt!'
Daar kan geen advertentie of promo campagne tegenop.

De film is te zien in het weekend van 3,4 en 5 december op de nationale zender van Drenthe en op het internet natuurlijk!

De prijs

2011-10-18T19:30:00.000+02:00

Vorige week woensdag had ik de eer om samen met collega Peter naar de uitreiking van de Stan Storimans prijs te gaan. Op voordracht van de eindredactie van RTV Drenthe waren wij hiervoor genomineerd met onze beelden in de reportages van het instorten van de zendmast van Hoogersmilde. Toen men mij vertelde van de nominatie was ik blij verrast en vereerd, en ik mocht zelfs een stukje op de radio vertellen over de prijs.Later ben ik gaan kijken welke anderen genomineerd waren voor de prijs. 15 kandidaten waarvan meer dan tweederde buitenlandreportages. En wat voor; Cholera in Haiti, aanslagen in Oslo, opstanden in Egypte en Libië en meer van dat kaliber. Een indrukwekkende lijst waarin onze beelden een beetje leken te verbleken. Wij reisden dan ook af in de wetenschap dat we geen ruimte op de achterbank hoefden te maken voor de prijs. Maar goed, je moet natuurlijk wel even je gezicht laten zien en we waren ook wel benieuwd naar de winnaar.Die winnaar bleek volkomen terecht de reportage te zijn die cameraman Ivo Coolen maakte voor Nieuwsuur in Egypte.De rest van de top bestond uit zeer indrukwekkende reportages uit brandhaarden vanover de hele wereld.Op de uitreiking werd er nog even op gewezen dat de prijs alleen kan gaan naar nieuws en actualiteiten reportages. Tevens werd er een oproep gedaan door de jury om meer in te zenden, ook vanuit de regio. Ik vermoed alleen dat het hier in Nederland wel heel erg uit de klauwen moet lopen voordat het over die dramatische beelden vanuit het buitenland heen kan komen. Ik heb diep respect voor de jongens (meisjes waren er helaas niet bij) die ervoor kiezen om dit soort werk te doen. Zelf wilde ik als klein jongetje al cameraman worden en dan het liefst oorlogscameraman. Nu ik een gezin heb is die drang verdwenen, bovendien ben ik niet journalist genoeg om dit soort dingen te doen denk ik. Bij het binnenkomen van de weduwe van Stan Storimans en hun twee kleine kindjes bleek voor mij maar weer dat de prijs die je kan betalen veel groter is dan die je ooit kan winnen.

Foto: KOEN SUYK

De Berg

2011-09-05T00:42:00.006+02:00

Zolang die Polderberg niet naar ons komt gaan wij wel naar de berg.
Zojuist schiet het bordje Venlo langs de auto, we zijn weer in Nederland. Vanochtend vroeg vertrokken vanuit Zuid-Frankrijk terug naar huis.
We waren daar om een reportage te maken over de deelnemers die met de Stichting Mont Ventoux de gelijknamige berg zouden beklimmen.
Bijna 600 deelnemers gingen per racefiets, te voet, hardlopend en zelf met een rolstoel de 1912 meter hoge bult te lijf.
’Het zal pijn gaan doen vandaag, zowel fysiek alsook mentaal’ zo sprak de voorzitter gisterochtend voor de beklimming. Tijdens de minuut stilte die volgde werd duidelijk dat de pijn eruit wil. Door mijn zoeker zie ik veel mensen denken aan dierbaren die ze verloren zijn of gaan verliezen aan kanker. Om geld in te zamelen voor het onderzoek naar kanker zijn ze allemaal bereid om vandaag ook te lijden.
Wij volgen 5 deelnemers op hun weg naar boven. Allemaal hebben ze zo hun redenen om hier te zijn, maar aan de basis ligt dezelfde ziekte.
Eentje fietst naar boven om daar op de top een beetje as van haar, vorig jaar overleden, man in samenzijn met haar 3 kinderen uit te strooien. Ik krijg al een brok in mijn keel als ze het in het voorafgaande interview zegt.
Wonder boven wonder weten we al onze deelnemers op de berg terug te vinden. De fietster die voor haar vriendin 3 keer omhoog gaat, de hardloper, de presentatrice en collega die bijna haar zoontje aan kanker verloor, de handbiker die op armkracht omhoog gaat en de jonge weduwe.
Ik ren met allen het laatste stukje mee de finish over en laat mijn tranen vrijuit gaan. Door de kou en striemende regen op de top zal niemand ze zien. Tussen de druppels door zie ik mijn collega verkleumd Live radioverslag doen van dezelfde prachtige momenten op de finishlijn.
Ik doe deze pittige klus op ervaring en stel mijn ziel open voor alle verhalen en emoties die ik deze week over me heen krijg. Geef knuffels of aanmoedigingen aan mensen die er doorheen zitten en bijna bij de top zijn.
Nooit eerder stond ik zo midden in een reportage met mijn gevoel. Met trots gemaakt, een prachtig stuk over doorzettingsvermogen, saamhorigheid en kracht.

Trains and planes

2011-08-13T11:47:00.002+02:00

Ik zit in de trein, tegenover me zitten mijn vriendin en onze Max. Isa, onze dochter, hebben we bij mijn ouders gelaten. Ze is nog een beetje te jong om zo lang geduldig te blijven. Max is dol op treinen, hij kan over niets anders praten en dat is de reden dat we nu lekker lang in de trein zitten op weg naar Schiphol om daar vliegtuigjes te kijken. Maar zelfs Max begint nu al te zeuren dat hij op de Ipad wil, hij wil filmpjes kijken en met de boze vogels spelen.
Ik denk terug aan de laatste keer dat ik samen met mijn vriendin op Schiphol was. Max zat toen net 10 weken in haar buik, en we kwamen terug van een buitengewoon avontuurlijke reis door Nepal. Avontuurlijk omdat er 4 dagen na onze aankomst in het land een ware revolutie uitbrak. Het land wordt al 20 jaar verscheurt door een sluimerende burgeroorlog, maar het hoogtepunt was tijdens ons bezoek. We zagen onze trip in het water vallen, zaten drie dagen zonder stroom in een hotelletje op een berg. Moesten vluchten naar ons hotel toen we tussen rebellen en de politie terechtkwamen. Hebben op weg naar een bestemming met de gids roadblocks moeten opzij schuiven, passeren en weer opbouwen onder toezient oog van de opstandelingen. Zijn korte tijd vastgezet in een ziekenhuis door boze dorpelingen en hebben de laatste week vastgezeten in ons hotel in Kathmandu omdat we het land niet eerder konden verlaten. Toen we dat wel konden zijn we in een bus van de overheid onder begeleiding van het leger naar het vliegveld gebracht. Om na twee dagen weer aan te komen op Schiphol. Het weerzien met onze familie was emotioneel, temeer omdat we konden vertellen dat we in verwachting waren van ons eerste kindje.
Nu 5 jaar later staan we straks weer op de luchthaven met onze Max aan de hand. Niet om weer weg te vliegen maar om weer in de trein terug naar zijn zusje te kunnen.

15 juli 2011

2011-07-16T19:47:00.001+02:00

00.00 Ik lig net een kwartier in bed, morgen heb ik een korte nieuwsdienst. Om 11 uur pas beginnen dus ik kan Max lekker naar school brengen en dan thuis nog wat voorbereiden voor de buurtbbq van die avond.
02.00 'papa, papa kom eens, ik heb pijn in mijn beentjes..' hoor ik zachtjes vanuit de kamer van Max. Ik ga naar hem toe en wrijf wat over zijn benen die pijn doen van de groeipijntjes, had ik vroeger ook veel last van. Half uurtje later slaapt hij weer en ga ik er ook weer in.
05.00 Nu worden we wakker van Isa die huilt, mijn vriendin is aan de beurt om het speentje erin te doen maar ze roept me er al snel bij. Isa heeft overgegeven en alles moet schoon en het meisje in bad. We zouden niet meer gaan slapen.. Kort nachtje zo.
09.35 Max is op school en sta de wraps met roomkaas en zalm te bereiden voor vanavond.
11.00 Mijn nieuwsdienst is begonnen en als eerste staat een reportage in de stad op het programma, lekker in de buurt.
14.10 De repo in Assen is klaar als de verslaggever een berichtje over een brand in Hoogersmilde op zijn telefoon krijgt. Hij belt naar de redactie met de vraag of wij er even naar toe moeten, het is vlakbij dus we kunnen zo even kijken. We krijgen een go en grappen nog tegen de politievoorlichtster waar we net mee hebben gesproken dat we elkaar straks wel weer zien.
14.18 Ik vraag naar de naam van het bedrijf wat in brand staat want ik zie nog geen rookwolken en we zijn er bijna. Hij zoekt het op en zegt verschrikt dat het om de zendmast gaat. Onze ogen richten zich tegelijk naar boven en we zien een kleine rookpluim uit de top van de toren komen.
14.40 Ik heb al weer even vanuit een woonwijk staan filmen en we spraken met buurtbewoners. Als ik maximaal inzoom zie ik de verf van de mast springen, grote stukken vallen naar beneden. Ik weet dat mijn collega inmiddels aan het filmen is bij de brandweer dus ik permitteer me om even een stukje te gaan rijden om een beautyshot te maken van de toren en de dikker wordende rookpluim tegen de blauwer wordende lucht.
15.15 Ik heb beelden gemaakt van een hittecamera van een brandweerman. Ik zie perfect waar de brand is en hoe heet het is, hij verteld me tussen neus en lippen door dat ze net de toren hebben ontruimt want het kan nog weleens spannend gaan worden. Ik heb inmiddels al lang het cache geheugen van mijn camera lopen. Dat is een functie waarmee de camera altijd een paar seconden registreert ook al loopt de camera niet. Iets wat ik vaak gebruik in situaties waar nog weleens iets onverwachts kan gebeuren
15.24 Ik zoom net in naar een politiehelicopter met als bedoeling die te volgen tot hij achter de brandende mast vliegt als ik de verslaggever hoor “HIJ GAAT!” Snel zoom ik uit en ik zie in mijn zoeker hoe de mast met donderend geweld naar beneden stort, ergens hoor ik iemand in paniek schelden en vloeken. Met bonzend hart realiseer ik me dat dit een wereldshot moet zijn maar er is geen tijd om na te denken. Ik haal de camera van het statief en ga de geschokte mensen om me heen filmen. Iedereen staat met open mond te kijken naar de rokende puinhoop voor ons. De buurtbbq ga ik vast missen vanavond, er is werk te doen.
16.45 Ik heb veel gesprekjes opgenomen met ooggetuigen. 1 meisje was erg emotioneel, ze verteld ons dat het beheerdershuisje aan de voet van de mast hún huis is, en de vloekende man in mijn shot is haar vriend die zijn huisje al verwoest voor zich zag. Nu is bekend dat het huisje onbeschadigd is. Nu met spoed naat het gemeentehuis voor een persconferentie.
17.45 De persco is klaar en vlieg met razende spoed naar de studio om de uitzending van 18.18 nog te halen. Het lukt en ik krijg van veel collega’s de complimenten voor het shot wat inmiddels de wereld overgaat. Ik zie het op tv nu ook voor het eerst en ben van binnen kritisch over mijn kader..
19.30 Ik doe nog even de studiocamera van alweer de derde ingelaste uitzending, nog even en ik kan aan de bbq.
20.15 Ik gooi een hamburger op een bbq die al bijna uit is, draai een bierflesje open en sta de buren te woord die allemaal willen weten hoe het was.
00.00 Het vierde biertje zoekt zijn weg naar buiten en ik besluit om na het plassen nog 1 pilsje te nemen buiten en dan naar bed te gaan. Ik sta nu officieel zelf op punt van instorten. Wat een dag..

Trektocht

2011-07-08T21:29:00.001+02:00

Zo, dat was me het weekje wel weer. Na een afwezigheid van twee jaar zend RTV Drenthe eindelijk weer de Trektocht uit. Voor mij de vijfde keer dat ik deel uit mag maken van een team wat lopend van het ene dorp naar het andere gaat. Elke dag weer een nieuwe route van ca 18 kilometer. Twee presentatoren een cameraman gaan te voet en een radiotechnicus in de verbindingswagen. Daarachter weer een ondersteunende auto met regisseur en productie.
Erg leuk om te doen, maar zeer zwaar. Die kilometers sjouwen met de camera, fullsize, en lekker meelullen met de presentatoren, iets wat ik normaal moet laten.
Mijn rol is een beetje teasend, ik maak graag de vileine opmerkingen die niet zelden sneuvelen in de montage. Net als zoveel, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Het is een soort roadmovie, je draait vanaf het begin de ontmoetingen en de loopshots, de hele dag door want je weet nooit of er na deze ontmoeting nog iets leukers volgt. We worden uitstekend verzorgt door het bedrijf, goede kleding en schoenen en een prima productie die voorziet in eten en drinken, en die brandstof hebben we nodig want het gaat schoon op terwijl we door de kijkers onderweg ook nog worden voorzien van gebak, koffie, ijsjes en dreuge worst. Ik hou van de Trektocht! Nu een weekje reguliere programma's draaien en dan nog een weekje knallen. De teller staat qua kilometers nu op 85 en qua gebak op 7.

Hier de afleveringen van donderdag en vrijdag:

Vakantie voorbij

2011-07-03T11:06:00.002+02:00

De vakantie is voorbij, ik zal het missen. Deze beelden vertellen waarom..

Texel, a day ending from Edwin van Stenis on Vimeo.

Internet kijken

2011-06-05T21:11:00.001+02:00

Interessante discussie laatst met iemand. Hij vroeg me waarom ik iets op High definition zou filmen zolang het niet in HD op tv zou komen.
Ik wees hem erop dat misschien niet alle stations HD kunnen of willen doorgeven, maar dat ik het op de internetsite en YouTube wel in HD wilde aanbieden. De tv uitzending gaat dan gewoon in standaard kwaliteit. Hij vond dat maar onzin 'wat zie je nou aan kwaliteit op internet? En YouTube is toch meer voor de hobbyfilmer?!'
En daar gaat het dus mis volgens mij. Dan kijk je naar de verkeerde dingen op internet denk ik.
Het internet is al jaren klaar om de hoogste kwaliteit aan beeld in huis te brengen, de schermen waren al van hoge resolutie voordat we allemaal zo'n tv aan de muur hadden. Je hebt dan alleen een vlotte internetverbinding nodig. En die hebben we bijna allemaal, tenzij je nog ouderwets inbelt bij KPN natuurlijk.
Dan heb je nog een paar creatieve geesten nodig en het is smullen geblazen.
Sinds de betaalbaarheid van de spiegelreflex fotocamera denkt iedereen die zo'n ding koopt dat ie een fotograaf is. Sinds je met sommige van die dingen ook nog eens in een geweldige kwaliteit kan filmen denken mensen ineens cineast te zijn.. En dat is minder onwaar. Want als je een verhaal wilt vertellen in bewegende beelden heb je tegenwoordig zeer betaalbare en professionele middelen tot je beschikking. Je hoeft geen 20.000 euro meer neer te tellen voor een televisiecamera als je een beter plaatje kan krijgen uit een fototoestel. Geloof me het is echt zo, de eerste is alleen ergonomischer gemaakt en werkt fijner als het een beetje vlot moet.

Terug naar internet. Met de komst van de camera's en het snelle internet is er nu een platform voor filmmakers en andere creatievelingen. Ikzelf kijk veel tv via internet. Achter de iMac of via mijn iPad waar ik nu dit stukje ook op maak. Speel HD films af via harddisc op de tv en download goeie dingen vanaf YouTube om ze later terug te kunnen zien. Ik vermoed dat dit de toekomst is, geen HD pakket meer maar een vlotte verbinding en de uitzendingen downloaden of laten streamen op het moment dat ik het wil zien. De tv is dan slechts het weergave apparaat.

Laatst hoorde ik iemand zeggen dat de kijker nu wel mindere kwaliteit gewent is door YouTube.. Iemand zegt dit omdat hij zelf niet een hogere kwaliteit kan leveren en dat we dus wel een stapje terug kunnen doen of de persoon zoekt naar de verkeerde dingen. Ik weet zeker dat wij als professionele tv en filmmakers geen stapje terug kunnen doen, we moeten juist nu laten zien dat we al jarenlang door de wol geverfd zijn en dat wij blij worden van zoveel kwaliteit op internet. Het is niet allemaal pulp, en daar moeten we ons niet door laten afleiden. Zolang een krant als The Guardian betere filmpjes bij een onderwerp op internet plaatst dan een gemiddelde landelijke zender is er nog veel te winnen.

Arizona shooting: Memorial to Tucson victims from Dan Chung on Vimeo.

Tot slot is hier een prachtig voorbeeld van een groep creatieve filmmakers die het internet gebruiken om hun prachtige creaties ten tonele te brengen.

Bekijk meer op http://sideshowalley.tv/

Foto van vroeger..

2011-06-01T20:25:00.001+02:00

Dit ben ik, vandaag precies 37 jaar geleden in de armen van mijn oma van Stenis.

Trekken

2011-05-31T16:35:00.000+02:00

'Ik weet waar jij werkt!' zegt het jongetje in de klas van Max tegen mij. 'Oh ja?! Waar dan?' vraag ik. 'Bij tv Drenthe, jij zit bij de Trektocht, dat hebben mama en ik gisteren gezien.' zegt het jochie.
Hij heeft helemaal gelijk, sinds gisteren draaien de promo's die de kijkers er op moeten wijzen dat de Trektocht er weer zit aan te komen. Na een afwezigheid van twee jaar kunnen we onze fans weer trakteren op een lekker ontspannen programma. Voor wie het niet kent; de Trektocht is dit jaar voor de tiende maal op tv en radio. Twee presentatoren en een cameraman lopen elke dag in een rechte lijn van het ene dorp naar het andere. Ze worden bijgestaan door een radiotechneut in de verbindingswagen. Met zijn vieren doorkruisen ze de hele provincie en hebben onderweg de leukste ontmoetingen. Lekker laagdrempelig en toegankelijk, en al jaren een regelrechte hit. Ik ga dit jaar voor de vijfde keer mee en ik heb er zin in. Mijn kleding gepast, schoenen loop ik in want we lopen elke dag toch wel 15 tot 20 kilometer, en ik mag met mijn team de tweede en vierde week doen.

Ik zal hier vast nog wel meer schrijven over de Trektocht de komende tijd, er is genoeg te melden dit jaar. Tot die tijd mag u het doen met de promo en een samenvatting uit 2003

Jongens van het Noorden

2011-05-27T09:13:00.003+02:00

Ik moet me even er toe zetten, de hele dag papadag omdat de vrouw aan het werk is, en vanavond zelf nog even stevig aan de bak.
Dat was gisteren en eergisteren ook al zo. Dit weekend nemen we een muziekspecial op.
Een jaar geleden is het programma 'Jongens van het Noorden' bedacht op onze fabriek. We namen toen een tweetal uitzendingen op met zangers uit het Noorden des lands. Een ontspannen setting, alle tijd voor voor een goede geluids,- en beeldregistratie, en een opstelling voor de band waarin ze allemaal naar elkaar kunnen kijken. Dit leverde een geweldig product op. Dat hebben we nu weer gedaan, maar dan met 7 bandjes die allemaal een nummer van de legendarische Cuby, van de Blizzards, speelden.
Harry Muskee wordt op 10 juni 70 jaar oud, en omdat te vieren komt er een festival, een muziekspecial op radio en tv en een DVD ervan.
Onze special wordt in samenwerking met het Dagblad van Noorden aan alle 60.000 abonnees beschikbaar gesteld.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet veel heb met bluesmuziek, en dat mijn kennis over Cuby zich beperkt tot het feit dat hij 70 wordt en dat hij op onze zender een radioprogramma heeft. Ik ken dan ook geen van de originele hits die de 7 bands naar hun eigen stijl hebben gezet. Maar het resultaat is waanzinnig. De sfeer tijdens de opnames was zeer goed, en ik denk dat alle artiesten geweldige kwaliteit hebben kunnen leveren, onze camera's waren daar getuige van.

10 juni komt de special op RTV Drenthe en is ook de DVD beschikbaar.

Top shot!

2011-05-21T10:51:00.001+02:00

Behoedzaam loop ik naar mijn camera. Het glas is nat van de regenbui die net over de stad trok. Nog 5 meter, dan ben ik bij mijn camera aangekomen. De haak van mijn klimvest tikt even op het glas onder me, ik kijk naar beneden en zie een ouder echtpaar dat zich bijna verslikt in de tosti die ze net aan het nuttigen zijn.
Onder het glazen dak waar ik op loop bevindt zich het restaurant van het warenhuis waar ik bovenop sta. Op een spiegelglad oppervlak begeef ik me voorzichtig naar mijn camera die op het randje van het 25 meter hoge gebouw staat.
Ik hou wel van hoogtes, ik sprong al eerder parachute, en ben ook weleens met een elastiek aan mijn enkels uit een kraan gedoken. Maar ik had dit gebouw hoger geschat dan 25 meter, maar hoogtes en lengtes schatten zijn niet de meest indrukwekkende talenten van een man..

Aangekomen bij de camera neem ik op mijn kont plaats op het natte glas, mijn benen bungelen losjes over de rand. Ik ben klaar voor die duizenden mensen die zich op het plein onder mij gaan verzetten tegen het mogelijk sluiten van de kazerne in Assen.

'wat zijn jullie met veel!' hoor ik de burgemeester roepen. Als hij vanavond de beelden van boven ziet zal hij ook doorhebben dat het er vanuit mijn positie minder imposant uitziet dan vanachter het spreekgestoelte.
Misschien 200 mensen komen naar de manifestatie om verzet te bieden tegen het vermoeden dat de kazerne wel eens kon gaan sluiten door de bezuinigingen bij defensie.
Nu een twee maand later is duidelijk dat de kazerne openblijft.
Is dit dankzij het protest van Assen, en is daarmee mijn verkoudheid die ik opliep op het natte en winderige dak niet voor niets geweest? Of was het slechts een gerucht, en stond de kazerne nooit op de nominatie om te sluiten? We zullen het nooit weten denk ik, voor de aardigheid gok ik maar op het eerste.

Foto credit eerste foto: Ineke Heijting

Het was zo'n dag..

2010-10-26T16:14:00.001+02:00

Het was weer zo'n dag. Iedere cameraman heeft eens in de zoveel tijd dat alles anders en minder makkelijk gaat dan anders. Murphy's law is dan van toepassing. Het begon al dat de afspraak anderhalf uur later was dan ik had doorgekregen. Dat was nog niet een probleem, zo kon ik nog snel een paar mails versturen om de overbodige tijd op de fabriek te doden.
Eenmaal in de auto zag ik dat iemand het ding niet had afgetankt na de dienst, dat doe ik dan op de terugweg wel. Heb ik weer een reden om zo'n smerige gehaktstaaf in mijn hoofd te duwen.
Toen we op de afgesproken plaats waren aangekomen nam ik voorzichtig de ruimte in me op waar we de helft van het gesprek zouden doen. De man is kunstschilder en hoewel zijn schilderijen best fraai zijn, ligt het niet in zijn vermogen om de boel een beetje netjes te houden. De presentatrice zei nog dat ze wel erger was tegengekomen, op het excuus van de man. Ik zei misschien nét iets te snel "ik niet!"
Het ijs brak er niet door..
Omdat werken met een geluidsman bij de regionale omroep een luxe is die al jaren geleden is afgeschaft, maakte ik twee draadloze zenders klaar om het gesprek mee te kunnen volgen. Bij het inpakken van de spullen op de zaak had ik deze al getest en in orde bevonden. Na een paar minuten filmen begon 1 van de zenders zachtjes te storen. Gestopt, en gecheckt, en ontdekt dat het waarschijnlijk zou liggen aan de machines die bij de buren werden gebruikt. Naast de schilderswerkplaats bevonden zich een garagebedrijf en een houtzagerij. Toen ik later die dag in het bos geen storing meer had wist ik dat dat het geweest moet zijn. Het werd een gevecht van wachten en verplaatsen. Toen bovendien de batterijen van een andere zender opgingen op het moment dat de storing verholpen was, bereikte ik bijna het kookpunt. Het zou echter nog veel heter worden!
Het atelier was niet alleen klein een bende, er waren ook maarliefst 5 verschillende kleuren licht. Halogeen, daglicht, twee kleuren TL buis en ledlicht. Het was moeilijk, het was weer zo'n dag. Toen ik naar het raam was gekropen om daar met mijn rug naartoe te gaan staan, voelde ik langzaam maar zeker mijn been heter en heter worden. Iets eerder had ik aan de artiest gevraagd of hij iets aan de piepende gaskachel kon doen. Het nare geluid was blijkbaar verholpen door het ding volle bak aan te zetten. Nadat ik een plastic zak met lappen van de kachel had weggeschopt uit BHV technische redenen, brandde ik mijn hand tijdens het inklappen van mijn statief. Ook die had hete benen gekregen en liet me dat duidelijk voelen.

Alles kwam goed toen we eenmaal in het bos waren om met de man en zijn hond verder te praten. Goed licht, geen storende factoren en heerlijk verkoelende modder in mijn schoenen toen ik al achteruitlopend in een diepe plas stapte...

Morgen maar weer proberen..

De nieuwe vorm

2010-10-07T22:31:00.003+02:00

Morgen is weer een gewone draaidag. Nu sluit ik een periode af waarin met een kleine groep collega's de nieuwe vormgeving van RTV Drenthe heb neergezet.
Begin van dit jaar kwamen we met 6 personen samen om door te nemen wat er moeten gebeuren. Een nieuwe huisstijl, logo, radio-, en TV vormgeving moest er komen. Dus voor TV nieuwe leaders, nieuwe stijl en nieuw decor.
Samen met vormgever Fred en baas Rego heb ik uren in de edit doorgebracht om te kijken naar de de creaties van Fred, er op schieten, tweaken en discussieren hoe het beter moet. Dit ging 's avonds ook nog door omdat de dropbox (een online map vanwaar we thuis in konden loggen) regelmatig werd volgestopt met bumpers, titels, en andere probeersels. Het werk stopte niet om 5 uur, in Fred zijn geval ging het creatieve proces 24 uur per dag door, zoiets kun je niet aan en uit zetten.

Mijn belangrijkste invloed zie je terug in het nieuwe decor. Gebouwd in Belgie, mannen die maken wat wij willen en naar onze wensen. Het is geworden wat ik wilde; ruimte, licht, mogelijkheden en modern..
Dat laatste paste precies in de toekomst die we met de omroep voor ogen hebben, een moderne uitstraling die ook een jongere groep kan aanspreken.

Deze week was voor voor mij eentje van puntjes op de i zetten. Na de pilots en repetities heb ik een shotboek gemaakt voor regie en camera. Tijdens uitzendingen heb ik iedereen de nieuwe opstartprocedures voor licht en techniek geleerd, en de cameramensen geholpen bij het maken van de gewenste uitsnedes. Van lichtkabels trekken en uitlichten tot het halen van Swiffer doekjes voor de witte vloer. Het is gedaan.

De leaders draaien, letterlijk, Fred heeft een geweldige 3D vormgeving uit zijn Appel getrokken. Het ziet er super uit, wij zijn trots en tevreden. En Max heeft zijn trotse papa op TV gezien. Sterker nog; Max zit zelfs in de weerleader. Tijdens een verdiende herfstwandeling heb ik nog beelden van hem gemaakt voor de 'herfst' weerbumper.. Ik kon het toch niet laten..

2010-10-02T10:06:00.002+02:00

Laatst schreef ik al dat ik een filmpje had gemaakt voor mijn drummende broertje. Naar nu blijkt kan het jong nog zingen ook, dus moest er een clipje komen van zijn cover van Borsatos' Maskers Af. Tussen alle bedrijven door heb ik dat gedraaid, alweer op zo'n geweldige Canon spiegelreflex, en gemonteerd. Ik ben er best een beetje trots op, en ook op mijn broertje, die nu de vruchten plukt van zijn kinderkoortijd ;-)

Het is 2020...

2010-09-22T20:54:00.003+02:00

Dag lieve Max, je kan inmiddels goed lezen. Dat geeft mij de kans om iets op te biechten..

Op 22 september 2010 heb ik tegen je gelogen. Jij bent gaan slapen met de gedachte dat ik 's nachts jouw speentje aan een ballon heb laten opstijgen zodat hij bij de spenenfee terechtkwam. Samen hebben we met onze ogen dicht gevraagd aan die lieve fee of ze jouw trouwe speentje wil ontvangen en wil geven aan een klein kindje die nu een speentje nodig heeft. Toen heb je er een kusje op gegeven en zachtjes gefluisterd 'dag speentje..'
Ik heb nog even moeten beloven dat de speen echt aan een ballonnetje naar boven zou gaan en ik heb gezegd dat ik dat doe als het nacht is…
Een week eerder was je gevallen en had je een enorme snee in je lip, daar kwam een grote korst op en omdat het zo'n pijn deed kon je je speentje niet in. Al die dagen lag je er mee in je handje in bed.

Nu is je mondje beter en je handje leeg en heb je afscheid genomen van iets wat al sinds je geboorte bij je was..Gelukkig heb je je KoiKoi nog, dat lieve gele vogeltje wat je koestert als ware het je rijkste bezit.
Morgenochtend krijg je een cadeau van de spenenfee en ben je weer een stapje dichterbij die grote jongen die je zo graag wilt worden.. Slaap lekker lieverd.

De Spenenfee (papa)

Max, peentje, KoiKoi en papa in 2008

Iedereen kan het!

2010-09-14T20:03:00.002+02:00

Iedereen is journalist! Althans dat willen sommige mensen ons doen geloven. Burgerjournalistiek heet zoiets en iedereen kan het en mag het. Iedereen is bij machte om een site op te zetten en zijn eigen stukjes er op te plaatsen. Zoiets als deze weblog, maar ik ben geen journalist, en dat probeer ik ook niet te zijn. Als cameraman ben ik soms dienstbaar aan het journaille, ik denk ook mee indien gewenst, maar ik ben geen journalist.
Omdat er mensen zijn die wel journalistje willen spelen gaan ze op zoek naar misstanden in de wereld. Dan heb ik het niet over een chinees gezinnetje wat na 10 jaar wonen en wennen in Nederland door de ambtenarij terug wordt gestuurd naar land van makelij. Nee, men kiest de makkelijke weg en filmt met de Nokia een plassende agent of een te hard rijdende overheidsdienaar. Of men spreekt schande van een foto waarop een burgemeester van een niet nader te noemen hoofdstad van Groningen met twee glazen bier in de hand staat..
Helemaal hilarisch wordt het als serieuze media die berichten ook overnemen. Dat vind de zolderkamerartiest prachtig! Gerechtigheid, nu is het tijd om door te pakken. Wethouders in de kroeg, politieagenten zonder pet buiten. Soldaten die met de hand in de uniformjas over straat gaan.. Allemaal zaken die wij als brave burgers eens aan de kaak moeten stellen. Want met de Nokia in de hand durven we alles, GeenStijl plaatst alles, en misschien heeft de andere media een tekort aan echte journalisten en willen zij de beelden ook wel!

Maar misschien is het wel goed dat iedereen journalist is, want dan zou de wereld er een stuk mooier van worden. Als we elkaar aanspreken op elkaars gedrag is dat een goed ding vind ik. Als we het maar niet doen om iemand aan de schandpaal te nagelen, want dat is niet aardig..

Potje en poedie

2010-09-11T21:11:00.002+02:00

Volgende week vrijdag is de mooiste dag van de rest van zijn leven. Dan trouwt Martijn en om dat te vieren namen we hem gisteren mee op tocht. Hij dacht dat hij voor RTL nieuws moest draaien, maar zowel de verslaggever als de productie zaten in het complot om hem op de plek te krijgen waar we hem wilde hebben. Terwijl hij in de stromende regen het interview staat te draaien lopen wij achter de gast zijn shot in.. Martijn kijkt verstoort op uit de viewer en spreekt zijn bekende zin '...en gestopt!'
Dan herkent hij ons en is de rest van de dag van ons. We nemen hem onder andere mee naar de snackbar Fekken in Muntendam waar hij vroeger eierballen draaide. Dat mag hij voor ons allemaal nu weer doen. Als we binnenkomen wordt Martijn onthaald door de Groninger zanger Erwin de Vries. Hij staat midden in het etablishement met een gitaar en zingt Doe.. Ik voel bij iedereen wat emotie opkomen en de snackbar is stil.. Niet alleen de eierbal zit als een blok in de maag
Dat is anders als Erwin de knaller Poedie inzet. Ik versta geen reet van het gronings, maar de rest van de aanwezigen, de wachtenden incluis, zingen het lied uit volle borst mee.
Ik heb Erwin de Vries heel hoog zitten. Zijn stem is geweldig en zijn teksten altijd raak. Hij kreeg mij al eerder aan het janken. 2 jaar geleden registreerden we de herdenking van de 3 omgekomen brandweerlieden uit de Punt. Toen speelde hij ook het lied Doe, ik stond te draaien op camera 3 en jankte ongezien mijn viewfinder vol. Martijn, waarmee dit verhaal begon, maakte met Erwin een clip van een andere tranentrekker. Het lied Mien Laid staat bij mij heel hoog in het rijtje van mooiste ooit. Ik versta niet alles, maar weet dat het lied is wat uit het diepst van de ziel komt. De clip is prachtig, met daarin zelfs een rol voor de meiden van Martijn. Met 1 ervan trouwt hij dus volgende week, ik heb der zin an en mag ook komen, samen met mien poedie..

verTrouwen

2010-09-04T21:22:00.000+02:00

Het was gisteren een prachtige dag. De zon scheen sinds lange tijd weer eens zijn warmte over ons heen, prachtige wolkenluchten sierden het Groninger platteland en louter blije gezichten om me heen. Twee heel speciale mensen gaan trouwen met elkaar, Chiel en Mirjam. Enkele maanden geleden vroeg Chiel me of ik hun huwelijk wilde fotograferen, hij is ook cameraman en ik vroeg hem nog even of hij niet 'filmen' bedoelde.. Nee zei hij, fotograferen. We vinden dat jij mooie foto's maakt dus jij moet dat die dag dan maar doen...
Zoveel eer kan ik niet weigeren, en als bij toeval mag ik 2 weken later het huwelijk van onze vrienden Martijn en Marlies ook al 'doen'. Ik doe nooit huwelijken en dus vind ik dat ze me nogal wat verantwoording in de gympen schuiven. Ik laat me nog wat moed inpraten door mijn vriendin en check voor de 7e keer mijn spullen.
Met de spanning in mijn lijf rijd ik 's ochtends richting het achterland van Groningen. Ik begin bij de bruid en leg veel details vast. Als ik even alleen ben met haar vertelt ze me het verhaal van het tasje. Deze heeft ze jaren geleden van haar ouders gekregen, nu ken ik Mirjam niet echt als een tasjesmens maar dit tasje staat fantastisch bij haar outfit van die dag. Alsof het altijd zo heeft moeten zijn, niet lang geleden zijn haar ouders overleden.. Dit verhaal zorgt ervoor dat ik nog voor haar ja-woord samen met haar sta te huilen.
De tranen die later op de dag door velen gelaten worden zijn van louter geluk, ook ik heb zelden zo'n mooi stel gezien. Een droomhuwelijk wat 's avonds in hun eigen tuin met hun vele vrienden en dierbaren gevierd wordt.
Vandaag ben ik begonnen met het verwerken van de enorme reportage die ik heb gemaakt. De sfeer komt helemaal over, ik kan los met mijn stijl en geniet weer van ieder moment. Het is ze zo gegund.. Ik ga hier nog niet zoveel verklappen, die mooie mensen genieten nu van elkaar in een ver oord, en zij hebben straks natuurlijk de primeur.. Gefeliciteerd!

Krassen en deuken

2010-09-02T20:35:00.000+02:00

Vandaag was het weer eens zo ver. Schade aan de bedrijfsauto.. Door mijzelf toegebracht, althans.. door een lantaarnpaal welke ik over het hoofd zag. Het was ook een drukte van belang daar in Gieten bij de Holland ladies tour. Wielrennen voor dames die met elkaar strijden in de wereldtop. Eerst was het nog de bedoeling dat ik de koers zou volgen vanaf de motor, maar omdat er slechts een kort nieuwsitem van gemaakt zou worden is besloten om op plaatsen langs de weg te gaan draaien.
Al bij het verlaten van de startplaats ging het mis, een paal in de dode hoek van de spiegel scheurde zich langs de bumper, daarbij een achterlicht stuk makend...
Jammer, de laatste keer was alweer 1 jaar geleden, toen reed ik een complete achterruit eruit.
De rest van de draaidag verliep goed, behalve dan dat moment waarop de bijrijder me vertelde dat we nog wel even linksaf het parcours op konden omdat 'ze' er toch nog niet aankwamen. De bijrijder vertrouw ik blind, hij zit in de organisatie en kent het parcours op zijn duimpje. Toch schrik ik me een petje als ik door een jury auto in de berm geduwd word, ook een politiemotor komt dreigend op ons af. Een politieagent zwaait als een schoolmeester met zijn korte dikke vingertje ons op onze plaats.. De man is denk ik met een helm op geboren, het lijkt me onmogelijk hoe hij anders dikke harsens in die helm heeft gekregen.. Maar de sterke arm heeft gelijk, 5 seconden later stormt het peloton op ons af. We hebben ze dankzij bromton ontweken.
De regen verdwijnt en het zonnetje schijnt.. De finishvlag valt en Marianne Vos wint de koers.
Het was een boeiende middag, volgende keer maar weer op de motor, achter de veilige rug van Dirk of Gert. Dan rijden we met de koers mee, in plaats van ertegenin of tegen palen aan.....

Inbraak bij RTV Drenthe

2010-09-01T15:09:00.000+02:00

Op de toko krijgen we een compleet nieuwe huisstijl en vormgeving. RTV Drenthe door de wasstraat zeg maar, een frisse nieuwe look and feel' zoals de paarse broeken dat noemen. Een paar mensen konden niet wachten een kijkje te nemen...

Kruimels..

2010-09-01T12:57:00.000+02:00

Knippen is leuk...

2010-08-20T23:06:00.000+02:00

Teamwork..

2010-08-20T11:33:00.000+02:00

Ik ben cameraman geworden omdat ik dat gewoon een stoer beroep vond. Altijd met je neus vooraan bij de leukste evenementen, zonder daarvoor een kaartje te hoeven kopen. Ik was toen 10 jaar oud, en had tijdens de Taptoe in Breda de NOS ploeg zien werken. Ik wist het zeker dat ik later ook met die grote camera's mocht gaan werken.
En inderdaad, toen ik 22 was kwam mijn droom uit. Na mijn tijd bij de Koninklijke Marine kwam ik in een interne opleiding van het NOB. Na de eerste trainingsdag waarop we leerden kabelen en camera's bouwen gingen we met het klasje nog even kijken in studio 24. Deze grenst aan de grote studio 22 waar we onze opleiding kregen. Lopend door de gangen van het decorcentrum werd ik geconfronteerd met de indrukwekkende wereld van het tv entertainment. Ik herkende veel van de decors, Staatsloterijshow, Soundmixshow, Wedden Dat?... Ik vond het prachtig en kon niet vermoeden dat slechts een jaar later deze programma's ook op mijn CV stonden.
Ik ben altijd wel een 'meer cameraman' geweest, met een hele ploeg een show doen en onderdeel uitmaken van een ge-oliede machine.
Tegenwoordig draai ik veel in een kleiner teamverband, met 1 of 2 collega's werk ik dan. Gisteren waren de nieuwsverslaggever en ik veroordeeld tot een dagje in de rechtbank van Leeuwarden. De zaak liep enorm uit en we zouden met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de uitzending gaan missen. Nu hadden we de beschikking over een laptop met een USB dongel waarop we het materiaal inlaadden
en monteerden. Ik laadde in en maakte een tijdlijntje terwijl de verslaggever zijn teksten schreef, alles afgemaakt en door een trage verbinding naar de studio gedrukt. Het is maar een kleinigheidje, maar ook dit was weer een dagje samenwerken aan iets goeds... Daarvoor ben ik dit werk toch gaan doen, nietwaar?

Snelle service..

2010-08-02T00:22:00.000+02:00

Ha! Das leuk. Broertje vandaag op visite, hij gaat drumles geven aan kinderen en wilde voor op z'n site een paar 'coole-dude' foto's van hem en zijn drumstel. Wij dus naar de studio van mijn baas, want daar hangt een groot zwart gordijn in de studio, en daar wilden we de foto's maken.

'Kunnen we ook niet gelijk een intro-filmpje maken voor de site?' vroeg hij.. Tuurlijk, want met mijn Canon spiegelreflex kan ik ook niet onaardig (lees: waanzinnig) filmen. Dus maar even wat shots gemaakt met het ding, de Glidecam van een collega eronder gehangen en gaon!!

Thuis gekomen het geheel gemonteerd tot een bruikbaar filmpje en voila:

jeroen drums intro from Edwin van Stenis on Vimeo.

Vriend van de sterren...

2010-07-07T22:48:00.000+02:00

Het is niet mijn gewoonte om met de sterren op de foto gaan. Meestal is er een professionele band tussen de ster en de cameraman. Soms een vriendschappelijke band, maar daar gaan nog wel eens wat draaidagen overheen.

Uit respect en professioneel oogpunt ga ik dus niet met ze op de foto als ik ze tegenkom. En ik mag inmiddels wel zeggen dat ik aardig wat helden ben tegengekomen de laatste 14 jaar. Zo ontmoette ik U2 backstage van de MTV Awards, stond bij samen met Robbie Williams te luisteren naar de soundcheck van Skunk Anansie, BBQ'de met de (ongeschminkte) heren van Rammstein en urineerde naast niemand minder dan Billy Ocean. Allemaal herinneringen die naast de andere in mijn geheugen staan gegrift.

Tot ik, op eigen verzoek, kon gaan draaien voor een repo over de grote opening van Plopsa indoor in Coevorden. Ik ben sinds 3,5 jaar papa en sinds 5 maanden nog een keer. In die functie heb ik vele nieuwe sterren leren kennen. Ondermeer de helden uit de Studio 100 stal. Groot was dan ook mijn enthousiasme toen ik wist dat deze helden in levende lijve bij de opening waren. Ik had me voorgenomen om die dag alle principes overboord te zetten, zodat onze Max 's avonds kon zien dat papa met K3, Piet Piraat en Plop op de foto stond. Mega Mindy was er ook, maar papa vind haar niet zo leuk, dus zij mag niet met mij op de plaat.

Nadat we de aankomst van onze kindervriendjes op de rode loper hadden gedraaid, was het tijd om in het speelparadijs te gaan filmen, maar eerst zouden we interviewtjes kunnen doen met de sterren. Stien Struis en Berend Brokkenpap van het piratenschip schoven in de interviewruimte hun rode wijn aan de kant om ons in hun rol te woord te staan. De grote vraag was zo gesteld, en even later stond Edwin met Piet en zijn maatjes op de foto. Ook met Kabouter Plop was het zo gepiept, de sympathieke kabouter verborg zijn pilsje (La Chouffe?) en poseerde trots met de cameraman. Toen was het de beurt aan mijn hoogtepuntje; de meisjes van K3.... Ook zij keken niet vreemd op van de vraag van de verlegen cameraman, het was tenslotte voor zijn zoontje, en vrolijk als ze zijn lachten ze samen met hem naar de camera..

Mijn missie was geslaagd en Max was trots, stiekum was ikzelf ook wel erg blij om ook mijn helden ontmoet te mogen hebben. Ik deel de herinnering graag met u...

2010-07-05T10:16:00.000+02:00

Texel

2010-07-04T22:44:00.000+02:00

Laatst een clipje gemaakt van een modeshow. Geheel op Canon 550D en 7D gedraaid.

Een bokkie of een geitie

2010-07-04T12:22:00.000+02:00

Van geitenkaas kreeg ik zo’n rare smaak in mijn mond, dus proeven zou ik niet gaan doen. Bovendien volgde mijn laatst genoten maaltijd niet het gebruikelijke systeem, dus ik was ingewand-technisch wat van slag.

We mochten niet bij het melken van de geiten zijn omdat ze dan kunnen gaan stressen en dat is niet goed voor de smaak. Maar we waren vroeg genoeg op de boerderij om de melk in de ton te zien stromen. Vanaf dat moment volgden we het proces van geitenmelk tot geitenkaas.

De dag ervoor belde de programmamaker me met de vraag of ik geen luchtjes op wilde doen, ook geen deodorant. Dat beinvloed de smaak van de melk, en dus van de kaas... Het zou de warmste dag van het jaar worden, dus als de geitenkaas naar zweet ruikt weet u nu hoe dat komt.

De 470 liter melk gaat in een grote kuip, word verwarmt, bacterien erin, stremsel erbij en 2 uur wachten. Dat is kaas maken in een notendop.

Intussen verlaten we af en toe de kaasmakerij om in het winkeltje en bij de geiten in de stal en buiten te filmen. Dat betekent dat we regelmatig een nieuwe plastic jas, petje en schoenhoesjes moeten wisselen. Ik ben benieuwd in hoeverre het biologische proces dit allemaal compenseert.

We besluiten om ook een interview op te nemen in de stal. Het is een vrije uitloop geiterij, dus het duurt maar even tot 1 van de geiten over haar angst is, en ze komt langzaam dichterbij. Nadat ze mij en het statief uitvoerig heeft besnuffeld besluit ze een hapje te proberen. De smaak valt blijkbaar tegen maar ik blijf wel de rest van het gesprek in gevecht met de hoorns om te voorkomen dat ik of de camera een ram krijgt....

Aan het eind van de opnames, het is dan half 4, moet er nog even uitgebreid geproefd worden van de diverse geitenkazen. Ik moet zeggen dat ik voorzichtig mag concluderen dat ik het best wel lekker vind. Het bleef ook allemaal binnen, dus kocht ik in het winkeltje maar gelijk stukje belegen.. Dat kon ik dan samen met meisje tijdens de tweede helft van Ned-Bra. wegspoelen met bier en wijn.

Bevrijding

2010-04-28T01:01:00.000+02:00

'Als je vleugels op een koelkast plakt, dan vliegt Robbie ermee weg...'

Zo word de piloot gekenschetst door zijn collega's op de vliegclub.

We zijn te gast bij een club van enthousiaste mensen die er een hobby in vinden om oude, voor-oorlogse, vliegtuigen in de lucht te houden. Tijdens de Liberty tour 2010 gaan ze een zgn. Poppy-drop uitvoeren. Duizenden rode papieren bloemetjes worden uit een oude Piper uit 1942 geworpen, boven op de herdenking '65-jaar bevrijd Nederland'

Samen met een collega cameraman volg ik al de hele dag deze optocht van 140 oude legervoertuigen, en het is mijn eer om in de formatie mee te vliegen.

De programmamaker en ik stappen in een iets grotere (maar net zo oude) kist om beelden te maken van langszij het vliegtuig van Robbie. In Robbie zijn vliegtuig heb ik onze nieuwe vriend de GoPro camera gemonteerd. Mijn collega op de grond maakt weer beelden van de neerdwarrelende poppy's.

Tijdens en na het opstijgen maak ik beelden van de formatie vanaf de achterbank van een oud legertoestel wat ook deelnam aan de invasie van Normandie. Ik heb twee posities voor mijn lens. 1 aan de rechterkant van een raamspijl, en 1 aan de linkerzijde ervan.... Door de turbulentie in de formatie wil ons vliegtuig weleens schielijk naar voren of achteren bewegen. Na de 'two minute' call, vraag ik onze piloot over de headset of hij het lerp even in deze positie kan houden.

Het lukt niet. Op het moment dat de Poppydrop plaatsvind denk ik het shot te missen, precies achter de raamspijl.....

Ik baal, maar wacht met het melden aan de programmamaker totdat we in de auto zitten op weg naar de volgende lokatie. Ik hoop dat het shot uit Robbie's kist goed genoeg is, dat zie ik 's avonds thuis pas als ik het materiaal uit de GoPro om kan zetten in een echte (appel) computer. Terwijl ik mijn camera doorzoek naar bruikbare shots die ik kan doorzenden naar de redactie, tbv internet, zie ik ineens het shot... IK HEB HET WEL!!!!

In mijn zwartwit viewer dacht ik het gemist te hebben, maar het is er wel. Het gaat alleen zo snel dat het vertraagd moet worden in de montage. Ook het beeld van de camera van Robbie is geweldig, en collega Remco op de grond heeft mooie beelden van mensen die de poppy's oprapen.

Wat een opluchting, ik heb me zelden zo bevrijd gevoelt!

Superleague Formula

2010-04-05T23:42:00.000+02:00

'Eigenlijk moeten we nu alleen de sfeer langs de baan nog draaien....'

Ik kom zo terug op deze uitspraak.

Om 5 uur op de zaterdagochtend haal ik verslaggever Rik op bij zijn huis. Opgewekt rijden we samen naar Schiphol waar we ons voegen bij de rest van het gezelschap van pers, dat op uitnodiging van de Nederlandse promotor de openingsrace van de Superleague Formula op het Engelse Silverstone zal gaan bijwonen.

De SF is een klasse die drie jaar geleden is opgericht, en bestaat uit gelijke formule auto's die rijden onder de naam van een voetbalvereniging. Liverpool FC, AC Milan en PSV zijn er enkele van. Er doen twee en halve Nederlander mee; Yelmer Buurman, Robert Doornbos en Chris van der Drift. Die laatste is ook nog Nieuw-Zeelander. En wie van die 3 rijd er voor PSV? Geen 1. Nee, in de PSV auto van Team Holland kapitein Jan Lammers rijdt een Indier, Narain Karthikeyan.. Tot zover de uitleg van deze klasse.

Als je vergeet dat er voetbalteams op die auto's staan blijft er een bijzonder stoere klasse over. Snelle wagens met goede coureurs, een stel oud F1 rijders en een paar beloften. Serieuze teams en dito techneuten. De races zijn echt goed te pruimen vanaf de tribune. 3 stuks op race zondag, de eerste volgens kwalificatie, race 2 met een compleet omgedraaide grid (dus eindig je in Copse in het grind, dan sta je in race 2 vooraan..) en een finale met de 6 best scorende teams, die strijden om 'serious money' aldus technische baas Webb. 100K voor nummer 1, en de rest steeds een beetje minder.

De organisatie legde ons geen strobreed in de weg, en we konden werkelijk overal filmen. Zodoende kwam ik tot de conclusie dat dit toch echt wel een serieus te nemen klasse is. Ik verheug me nu al op de race in Assen in het weekend van 15/16 mei.

En daar mee kom ik op de uitspraak aan het begin van dit werkje. Alles hebben we kunnen filmen; coureurs, auto's, sleutelen, lekkere wijven, actiemomenten, concentratie, verlies en winst... Behalve de sfeer langs de baan. Omdat Silverstone is opgezet als testrace die wel voor de punten meedoet is er geen promotor op gezet. Zodoende was er nauwelijks publiek op de tribunes te bekennen.

'Het enige wat we nog moeten hebben is sfeer..' Ik ga er van uit dat straks in Assen genoeg sfeer te halen valt, niet van voetbalfans die hun 'club' komen aanmoedigen, maar van enthousiaste autosport liefhebbers die van een spannende wedstrijd houden. We hebben in Assen een eer hoog te houden wat dat betreft, het gaat zeker lukken daar...

Videograferen

2010-03-21T23:22:00.000+01:00

'Videograferen' is een legitieme term voor het vastleggen van bewegend beeld. Nog nooit is een dergelijke naam treffender geweest voor het werk waar ik nu af en toe mee bezig ben.

Dat is namelijk filmen met een fotocamera, HDSLR, VDSLR,V-DSLR of wat de toekomstige naam maar zal worden. Daar zijn de geleerden het nog niet over eens. Sinds collega Fred een Canon 7D heeft aangeschaft ben ik geboeid door dit fenomeen. Ik was al langer met het ding bekend, mede door de geweldige verhalen van Frits van Eldik, maar ik had er nog nooit mee gewerkt. Toen Fred mij vroeg om met de 7D een clip te draaien zei ik natuurlijk volmondig 'JA!!'

Na een geslaagde proefopname van niemand minder dan de 3J's hebben we een mooie clip gemaakt.

Het werken met een spiegelreflex fotocamera is een feestje omdat zo'n ding op een relatief grote sensor opneemt en je bovendien met geweldige lenzen werken kan. Bij een groot diafragma is een prachtige scherptediepte je beloning. Bovendien registreert de camera op resoluties tot full HD (1920x1080) wat resulteert in geweldig gedetailleerde beelden.

Ik heb me de afgelopen weken ingelezen in dit fenomeen en ik kom tot de conclusie dat buiten Nederland het professioneel gebruik al vrij groot is. Er worden grote videoclips, corporate movies, budget films, commercials en zelfs wereldberoemde series mee opgenomen. Zo zijn bijvoorbeeld alle 'car plates' van de serie '24' opgenomen op een camera van Canon. Een car plate is het beeld wat je ziet als decor achter de acteurs die in een auto rijden. In werkelijkheid zitten ze in een auto die in een studio voor een groene wand staat, en in de montage wordt alles wat groen is vervangen door beeld wat gefilmd is vanuit een echt rijdende auto. Bij een volgend seizoen van '24' zullen de camera's ook als 'A en B' camera ingezet worden.

Kortom, interessant werk. Temeer omdat ik voor de Fabriek een Canon 7D en een set lenzen mocht aanschaffen om de nieuwe vormgeving op te draaien, en dat mag ik weer doen met eerder genoemde collega Fred. Het cirkeltje is weer rond dus....

Vanavond alvast geoefend tijdens magic hour in Assen:

setting down from Edwin van Stenis on Vimeo.

Ze is zo mooi....

2010-03-13T01:18:00.000+01:00

Ineens was ze daar. Ik zag haar en eigenlijk was het liefde op het eerste gezicht, zo nieuw en groen is ze... Op een vreemde manier voelde alles wel normaal en bekend aan, alles zat op de plaats waar het hoort. De klik tussen ons was er direct.

Okee, nog niet alles kan ze, en het is even wennen dat ik weer back to basic moet. Maar wat ze van zich laat zien is fantastisch, zo puur en zuiver.

Ze is van een ander, maar ik hoop dat ze ooit de mijne is. Ik droom er zelfs van, de mogelijkheden.. de avonturen die we samen zullen beleven.

Moet ik dan afscheid nemen van wat ik de laatste 13 jaar zo heb gekoester? Of kan ze er gewoon bij? De vertrouwdheid die mijn leven vormgegeven heeft of het speelse van de toekomst? Ik kan niet kiezen, ik wil het allebei.

Gelukkig komt er snel een moment dat haar weer mag vasthouden, en haar meer mag leren kennen..ik kan niet wachten.

Ik leerde haar 3 weken geleden kennen en gisteren kwam het tot een hoogtepunt.

Toen heb ik voor de omroep een promo gedraaid op de Canon 7D. Een promo voor een radioprogramma(!) op hoge resolutie... op een fotocamera...

Wat een plaatje, wat een kwaliteit en wat een genot om mee te werken. Het vergt wat aandacht als het gaat om lenskeuze en instelling, maar het resultaat mag er zeker zijn.

In een tijd waarin kwantiteit de voorkeur heeft boven kwaliteit maakt deze camera het verschil. Hiervoor is kennis en gedrevenheid een vereiste. Fotografische kennis en liefde voor het vak zijn de ingredienten die dit feestmaal bereiden. Dit maakt het werk weer interessant.

Ik zal mijn schoudercamera er nog niet zo snel op inruilen, maar als ik even weer wil genieten pak ik haar even vast.

Ik heb er weer zin in!

Met dank aan Fred, die haar aan mijn handen toevertrouwde..volgende week meer!

3J's en 7D's

2010-02-17T22:25:00.000+01:00

Er leek geen eind te komen aan de rustige nieuwsdienst. En wachten valt me zwaar want de nachten zijn kort, als je dan stilzit worden de oogjes waterig. Om de ogen weer wat te laten werken kwam collega Fred me vragen om 'even' een clipje te draaien ter voorbereiding op een muziekvideo die ik zondag met hem ga maken. Zondag werken we voor die clip met een Canon 7D in 1080p 25fps.

Fred vertelde me dat ik even kon gaan warmdraaien met de camera, de Volendamse 3 J's zouden de omroep met een bliksembezoek aandoen. Nu ben ik uitgesproken fan van deze 3 sympathieke muzikanten dus ik zette mijn beste beentje voor.

Natuurlijk moest het in beperkte tijd gedaan want de J's moesten nog een paar stations in het noorden aandoen. Goeie gelegenheid voor mij om uit de hand te werken met een speciaal oculair op het LCD scherm.

Met wat opnames tijdens de soundcheck en de live-versie is Fred aan de slag gegaan. We zijn best wel te spreken over het resultaat, dit geeft vertrouwen in zondag wanneer we ook de beschikking hebben over een glidetrack, een jib en een statief.

Ik zal later nog weleens een verhaaltje schrijven over mijn ervaring met het draaien met spiegelreflexcamera's.

Het sterke geslacht

2010-02-16T21:33:00.000+01:00

Met natte ogen staar ik naar dat kleine bebloede mensje op de buik van mijn vriendin. Ik heb nog net een foto kunnen nemen als de zuster mijn camera uit mijn handen grist en er een schaar in stopt 'hier, knippen moet je...' Aan mij de eer om de fysieke band tussen moeder en dochter te doorbreken, ik moet twee keer knippen om er doorheen te komen, net zo vaak als de gynaecoloog 5 minuten eerder....

Het is 16.04 uur op maandag 18 januari, 3 minuten geleden is onze dochter Isa geboren. In de verloskamer zijn 5 vrouwen en 1 man aanwezig. Op het moment dat de zesde dame zich laat zien is de man in het gezelschap de enige die huilt, hij is dan ineens de enige van het zwakke geslacht. Voor mijn ogen heb ik de vrouw ineens zien worden tot een soort Master of the Universe, oerkrachten die mijn voorstellingsvermogen te boven gaan heb ik mogen aanschouwen.

Eerder die week maakte Diana zich nog een beetje ongerust over de aanstaande bevalling, de bevalling van Max was er 1 van de buitencategorie, zo zwaar kon het niet meer zijn. Jawel hoor, en zelfs nog een beetje meer.

Inmiddels zijn we vier weken en 1 dag verder, het lichaam van mijn held is druk doende geweest om nieuw bloed aan te maken. En het lichaam van mijn versgeboren dochter is alweer 6 ons zwaarder geworden. Het lichaam van vader is toe aan een lange nachtrust maar ik geef niet toe aan mijn klachtjes. Na wat ik op 18 januari heb mogen leren van moeder natuur zal ik nooit meer piepen om pijntjes en zware oogjes.

Ze is er!!

2010-01-18T23:27:00.000+01:00

Onze dochter Isa.

Binnenkort meer!!

Gadgetcam

2010-01-12T23:43:00.000+01:00

Bij de regionale omroep zijn budgetten niet bepaald sky high. Meestal is het krap aan met de centjes en creatief omgaan met wat je hebt om toch tot een leuk resultaat te komen. Zo af en toe mag ik voor de cameragroep investeringen doen die het werk een stuk leuker of interessanter maken. Zo hebben we vorig jaar een redelijke investering gedaan in een mobiele regieset. Met het ding, wat alvast geschikt is voor high definition, kunnen we meerdere losse ENG camera's schakelen teneinde een ingewikkelde montage achteraf te beperken. Soms zijn de uitgaven minder groot, maar zeker niet minder spannend.

Zo kocht ik vorige week een GoPro Hero HD. Een übercoole gadget die de harten van menig technisch collega al op hol heeft gekregen.

Het is een kleine camera die tot full HD (1080p) opnames maakt op een SD kaartje. Voorzien van een accu, onderwaterhuis (60m) en zuignappen en helmattachments is dit de ultieme gadgetcam. Nadat goeroe Phillip Bloom er positief over berichtte heb ik het ding onderzocht en toestemming gevraagd om het toe te voegen aan ons facilitaire assortiment. Inmiddels ben ik druk aan het experimenteren en toepassingen aan het bedenken. Ook mijn stagiaire maakt er reeds gebruik van. Voor haar stagefilmpje waarin ze een ploeg op reportage volgt maakt ze veelvuldig gebruik van de mogelijkheden van het ding. Het biedt je perspectieven die je met een grotemensencamera gewoon niet kan maken.

Als het bevalt zal een tweede apparaatje niet snel op zich laten wachten. Over bevallen gesproken, aanstonds zal onze tweede kindje zich aankondigen. Ik zal u op de hoogte houden natuurlijk.

(bij deze alvast een indruk van de gadgetcam...)

Beetje jammer... Het door mij gekozen liedje is door YouTube verwijdert ivm auteursrechtenschending. Jammer voor het bandje Madness, dit was hun kans om nog eens beluistert te worden. Heb het maar met audioruil van YT veranderd...

*update* raaarrrrr..hier doet Madness het wel, maar op m'n YT kanaal is de audio geruild met 1 of ander rockbandje dat ik niet ken!?

Een echte man

2010-01-02T21:38:00.000+01:00

Voor de derde keer vandaag ga ik het barre weer in vandaag. Gewapend met een bezem ga ik maar weer naar de auto. Onze trouwe peu heeft het koud, en ik moet zorgen dat hij niet te diep met zijn voetjes in de steeds groter groeiende laag sneeuw verdwijnt.

Sinds 8,5 maanden groeit er een nieuw kindje in onze buik, en aanstonds zal hij of zij ter wereld komen in misschien wel dit sprookjeswinterwonderland. Omdat onze Max nogal moeilijk ter wereld kwam 3 jaar geleden, moeten we in het ziekenhuis bevallen. Om daar te komen moeten we met de auto, niet ver, slechts 4 kilometer, maar dat is een eind glibberen met dit weer.

Er is vandaag bijna 30 centimeter gevallen in Assen, en ik wil wel veilig bij de auto geraken. Dus heb ik gedaan wat een echte man doet, hardcore sneeuwruimen. Eerst de achtertuin, toen het straatje voor en rondom de auto om niet vast te zitten. Toen weer de achtertuin, niet meer aan de voorkant, dat schiet echt niet op. En toen het net stopte met sneeuwen maar weer de achtertuin en de auto. Ik voel me een echte man.

Het echte zware werk wordt straks natuurlijk door mijn dappere vriendin gedaan, dus ik ben op zoek naar mannenwerk. De zolder is klaar, de babykamer is klaar, de laatste zakken en dozen verzameld werk uit het verleden zijn naar de vuilstort gebracht, ik loop af en aan met wasmanden om hier thuis alles maar klaar te hebben en de kerstboom heb ik in 2en gezaagd en in de groene bak gedumpt.

Wat mij betreft kan ze ~~hij~~ het komen, we zijn der klaar voor, hoewel 10-01-10 toch ook wel een coole datum is.

Logline

2009-12-16T00:44:00.000+01:00

Ik steek mijn vinger op, want na oogcontact met mijn overbuurman weet ik dat tenminste twee mensen aan tafel met dezelfde vraag worstelen. 'Wat is een LogLine eigenlijk?' vraag ik.

*7 mensen zitten om een tafel en brainstormen over de nieuwe vormgeving voor tv, radio en internet*

'Een LogLine is een beschrijving of synopsis die in 1 zin het verhaal neerzet.' Dat is ongeveer het antwoord dat ik krijg.

Voor de duidelijkheid, ik zit aan tafel in een gezelschap van collega's die ook in de radio of tv zitten. Deze avond is een allereerste Brainstormsessie ten behoeve van de nieuwe vormgeving van RTV Drenthe die na de zomer van 2010 moet gaan draaien.

De paarse broeken die in de ontwerpfase pas aanschuiven zijn er dus nog niet eens bij, en toch vallen er regelmatig termen als "een stukje, hun ding doen en LogLine" ter tafel.

Soms is het zo moeilijk om te zeggen dat je iets 'gewoon' mooi vind. Dan moet je het ineens beschrijvingen meegeven als; vlot, jong, dynamisch maar organisch..... Gelukkig werd ik vanavond met de opdracht naar huis gestuurd om de volgende keer te komen met een montage van fraaie, moderne studio decors en voorbeelden van strakke (maar toch organische) vormgeving. Op zoek naar wat ik mooi vind, en dat met anderen delen, dat is leuk.

De komende week struin ik internet af op zoek naar zulks. Heeft u tips? Graag even reageren middels onderstaande link.

LET OP! Ik ben op zoek naar een stukje input, we gaan niet te lang broeden op een conceptueel ei, maar het moet wel spiffy. Focussen op de toekomst, resultaatgericht, pro-actief en niet reactief. De core-business niet uit het oog verliezen, met een beetje kostenbesparing in het achterhoofd creeren we een win-win situatie voor de omroep en de belastingbetaler. Kom dus met een quick and dirty idee, dan schieten we er later wel gaten in.

Ik heb er zin an, 2010 word een leuk jaar!

Aftasten

2009-12-11T01:03:00.000+01:00

Als we binnenkomen in het cafe waar we deze week de opname van het spelletje gaan doen slaat de schrik mij om het hart. Het is wel erg klein en er is maar 1 plaats om de speeltafel neer te zetten. Samen met mijn cameracollega's verken ik de ruimte en bepalen we waar we de camera's en het licht neerzetten. Camera'S, want de kroegeigenaar, hierna te noemen de Kastelein, vroeg mij waar ik de CAMERA neer wilde zetten. De man, en zijn vrouw, was het duidelijk niet duidelijk dat er meerdere camera's vanavond dienst zouden hebben.

De spanning werd nog een beetje verder opgevoerd toen de Kastelein ons meldde dat de tafels achter ons eigenlijk niet weg konden, omdat er dan geen ruimte meer zou zijn voor de, misschien wel, 60 klanten.

'Dit is geen geschikte lokatie', mompelde ik.. Ik dacht zacht genoeg maar Meralda, onze stagieuze, fluisterde mij zachtjes toe dat ik aan het hardop denken was.. Om geen ruzie te krijgen met de Kastelein en zijn waardin zijn we maar gewoon gaan bouwen, dan zou het wel goed komen.

Het kwam natuurlijk ook wel goed, mede doordat de beloofde 60 klanten niet kwamen opdagen. Opname geslaagd, Kastelein tevreden, wij ook tevreden.

Het komt vaker voor dat ik ergens binnenkom en dat de magie van het televisie maken de gast of bewoner ernstig overvalt. "Goh, wat een boel lampen/kabels/mensen/auto's/tijd/etc/etc hebben jullie nodig voor zo'n shotje..."

Eenmaal bij de mensen binnen kijk ik eerst rond om een geschikte plek te vinden voor de opname. Waar komt het licht vandaan, wat wordt mijn achtergrond, heb ik genoeg ruimte om wat verder weg te staan, waar zijn de stopcontacten voor mijn licht, links of rechts in beeld en ga zo maar even door. Ik kan niet meer bij iemand op verjaardagsvisite zonder de parameter grondig te verkennen. Meestal stel ik voor dat de programmamaker even gaat voorspreken met koffie, terwijl ik de setting maak. Ik vraag dan of het goed is als ik met meubelstukken ga schuiven ten gunste van het plaatje. 1 keer maakte ik de fout door voor de grap te zeggen dat ik het bijzettafeltje met het porseleinen hondje in een andere hoek van de kamer zou terugplaatsen, omdat het daar beter tot haar recht kwam... ' NEE, je zet het gewoon weer terug waar het hoort.. Kiek maor, daor op die platte plekk'n in het kleed..' bits(ch)te de oude dame met de paarse kleurspoeling in het grijze haar.

Voor een meercamera opname waren mijn collega Gert en ik in een hotel in Hoogezand. Een paar kabels van het licht moesten we nog even tegen het plafond wegplakken. Uiteraard gebruikten we daar ons reddingsmiddel gaffer tape voor. 'Kijk wel uit, want dat is een paar weken geleden pas geverft' waarschuwde de hotel eigenaar ons nog. "Komt goed, geruststelde wij de man, dit laat geen lijmresten achter" En dat klopte, samen met de lijmresten trokken we ook keurig de dure verf van de balken af.

Een nieuw begin..

2009-12-07T23:48:00.000+01:00

Alle begin is moeilijk. Begin maar eens met een nieuwe weblog, er zijn dagen dat ik wel 5 blogs kan schrijven maar er de zin en tijd niet voor heb, en er zijn dagen dat ik gebogen over het keyboard geen fatsoenlijke zin op het scherm krijg.

Toen ik als cameraman begon was ik onzeker over mijn kunnen, en dat niet alleen, ik keek op tegen de mensen die bij het toenmalige NOB TV mij het vak zouden bijbrengen. Zelfs zoveel dat ik als de dood was om stomme dingen te doen, en ik zette mezelf teveel op de achtergrond zonder het geduld te hebben om 'ontdekt' te worden.

Inmiddels ben ik op een plek gekomen waar ik zelfs zelf mag ontdekken. Af en toe duikt er een stagiaire cameraman/vrouw op waarin ik mezelf herken. Ik kan diegene dan kneepjes bijbrengen en gun hem/haar dan de ruimte om het talent te laten rijpen. Voor ons cameramensen is dat een zegen, om jonge mensen te zien met liefde voor het vak en de zin om er iets mee te doen.

Een beproefd middel om die liefde (en het geduld) te testen is het 'treintje'. Een model spoorbaantje in een ovaal, waarop een treintje rijdt welke door de cameramensch correct gevolgd dient te worden. Nu heb ik een nieuwe frisse stagiaire die nog nimmer van het treintje had gehoord....school, ga je schamen...

Afgelopen zaterdag heb ik, tussen de verjaardag van onze eersteling en pakjesavond, weer eens voor de sport gewerkt. Marathonschaatsen was in de buurt, en wij waren er dus ook. Nu schaatst men in grote delen van de wereld op een ovale baantje dus hoe mooi zou het zijn om haar (de stagieuze) mee te nemen. Met twee camera's onder de arm betraden we de ijsarena om te zien dat deze oefening door meerdere omroepen als nuttig ervaren wordt.

Ook de collega's van RTV Noord en de Omrop uit Friesland hadden een aankomend talent meegenomen. Zeer veel camera's aanwezig dus, en de organisatie voelde zich zeer vereerd

door zoveel media aandacht ;-)

Wetende dat ik het materiaal ook moet beoordelen en van de nodige repliek moet voorzien, zag ik mezelf genoodzaakt goed mijn best te doen op mijn eigen werk. Dit wordt door haar misschien wel als lesmateriaal gezien....

Morgen ga ik haar materiaal terugkijken, en weet ik dat het bij +3dB en open diafragma verdomd moeilijk scherphouden is. Ik zal haar sparen.

Spaart u mij ook? Na lange tijd afwezig, en de belofte om te stoppen met de Blog, probeer ik het gewoon weer. Een storm van protest (3 mails.....) en ik ga maar weer schrijven maar er kan hier en daar nog een D of T verkeerd staan..

Ach, alle begin is moeilijk, ook een nieuw begin.

Aftiteling

2009-11-09T22:57:00.000+01:00

Ieder begin kent een eind. Het eerste bericht op mijn weblog dateert van 6 mei 2007, het laatste wordt nu door u gelezen. De laatste maanden werden de berichtjes steeds zeldzamer, door een tijdgebrek en gebrek aan zin om te schrijven. Tweehonderdnegen berichten gingen dit laatste bericht voor, af en toe lees ik er nog wel eens 1 terug. Ik zie dan soms frustratie opgetekend. Frustraties over het werk, collega's, beleid en meer van zulks. Dagelijks merk ik dat een aantal van die frustraties nog altijd bestaan en dat er niets verbeterd is. Dat is ook niet erg.

Soms had ik zin om een leuk verhaaltje te tikken, maar als ik dan op Rein zijn blog kwam zag ik dat hij er net over had geschreven. En dat doet hij veul beterder als mij, en met de juiste D of T. De vaste lezers deze kennen deze blog vast al, zoniet kan ik u hem van harte aanraden.

Overigens blijft het niet stil rond Destenis op internet. Met een Flickr account en hyves en Twitter ben ik nog altijd op de draod te vinden.

Over twee maanden hoop ik als trotse vader ons tweede kindje te mogen vasthouden. Max, onze eersteling, plast inmiddels op de wc en slaapt in zijn grote kamer. Ook hij verheugd zich op zijn broertje of zusje. Op de fabriek gaat het prima, veel programma's in het vooruitzicht. We moeten 'creatief' blijven omgaan met centjes, altijd te weinig en teveel wensen. Volgend jaar een nieuw tv montage systeem, nieuwe vormgeving en decor en op zoek naar de vervanger voor onze lijn XDCAM camera's.

Nu is het klaar, bedankt voor het lezen en wellicht tot de volgende weblog over een paar jaar.

Deze blijft nog even beschikbaar om me over te halen te blijven, om juist te stimuleren zo snel mogelijk te sluiten. Voor privegebruik ga ik trouwens alle verhaaltjes in een fotoboek laten afdrukken. Dag allemaal...

Handycam

2009-09-14T00:03:00.000+02:00

Op de camping kregen mijn ega en ik het over videocamera's. Niet mijn favoriete onderwerp omdat videocamera's over het algemeen waardeloze dingen zijn. Als je gewend bent om met een beetje knappe glasbak op je nek te lopen is zo'n plastic ding van de Scheer en Foppen geen fijn iets. Nu hebben we van onze eerstgeborene wel een dikke 10.000 foto's, maar nauwelijks fatsoenlijk bewegend beeld.

Op mijn werk maak ik montageklaar materiaal, een feest om mee te werken. Maar thuis zwaai ik het ding minutenlang om mijn kind heen in de hoop die leuke blik van daarnet nog even mee te pikken. Al die minuten vullen aardig wat bandjes, en inladen en spotten is niet mijn ding.

Nu heeft collega Fred een aardig Canon camera'tje waarmee hij in HD (720p 30fps) kan filmen. En in een knappe kwaliteit zonder dat de autofocus gaat zoeken, en de belichting is vast te zetten. Zo'n ding moest er dus komen, en is er gekomen. Een nieuw modelletje met groothoek. Voor de prijs van een instaphandycam nota bene.

Goed genoeg voor mij, en reeds gebruikt om Max op de camping uitgebreid te volgen. Korte shots, SD kaart in de IMAC (jawel, ik ben om) en middels Imovie tot een aardig vakantiefilmpje monteren. Zo blijft het voor papa ook leuk, en kan ik de schade bij onze tweedsgeborene in januari een beetje inhalen.

Nu eerst een bakkie...

Vuelta Hoy!!

2009-08-30T01:05:00.000+02:00

'Weet je zeker dat het vandaag is?' grap ik naar de sportverslaggever naast me. De weg is verlaten en lijkt niet op de chaos die ik om 06.30 had verwacht.

We lopen de TT hal in en zien al honderden wielrenners zich klaarmaken voor de tourtocht die ge-organiseerd is ivm met de Vuelta in Assen. Dat is de reden waarom ik vanochtend de wekker om halfzes al uitdrukte. Nu even een uitgebreide repo draaien, dan twee uur pauze (en F1 kwalificatie kijken), om vervolgens tot diep in de avond een sportuitzending te regisseren.

Als we na een kwartiertje de TT hal verlaten om de zonsopkomst te filmen zien we dat het desolate landschap in 1 klap veranderd is. Tot zover het oog reikt zie ik auto's aankomen met fietsen op het dak of de trekhaak.

Uiteindelijk wagen zich 11.000 aan de tocht van max 120 kilometer, en wij mogen daar een sfeerverslagje van maken. Nog op het TT circuit treffen wij een man die zijn vrouw is kwijtgeraakt in de massa. Hij heeft haar psychologisch al een paar jaar onder de knie en vertelt ons dat ze waarschijnlijk een paar kilometer verderop wel op hem wacht.

Op weg naar de auto vragen Rik en ik ons af wat de kans is dat we deze man later op de dag kunnen vragen of hij zijn vrouw gevonden heeft. We reduceren deze kans tot nihil in verband met het enorme aantal deelnemers en de lengte van de route.

Een half uur later elders op de route; 'kijk, dat lijkt die man wel van eerder, die gelost was door zijn eigen vrouw.............................. HUH?! HIJ IS HET!!' We rijden ze voorbij en wachten ze op bij de volgende bocht. Heet blijkt dat de man zijn vrouw door en door kent, ze zat inderdaad op hem te wachten een paar kilometer terug..

De F1 kwalificatie heb ik niet meer gezien, ik viel in slaap op de, nu al legendarische, GroteBlauweBank in het camerahok.

Nu ben ik echt moe, ik kan de reportage even niet meer zien. Ik heb hem tijdens de uitzending-updates nu wel even genoeg gezien. Is mooi geworden hoor, maar ik wil nu slapen. Morgen ben ik vrij, dan gaat de Vuelta van Assen naar Emmen, ik zal met de kleine Max even bij die 'stoempers' gaan kijken. Op de dikkebandenfiets trapt papa dan zijn eigen ronde door het dorp.

A day at the racetrack..

2009-08-10T22:07:00.000+02:00

Traditiegetrouw heb ik gisteren weer de Rizla Racing Day bezocht. Voor het eerst met onze peuter. Max is gek op motors en race-auto's. Da's mooi en handig als de Kathedraal van de motorsport in de achtertuin ligt. Max mee, incluis de dikke oordoppen van de Hubo. Hij vond het geweldig en hij bleef samen met oma en mama 5 uur langer dan vooraf gegokt. Tijdens de Formule Renault cup viel het mannetje zelfs in slaap, terwijl op 10 meter afstand de motoren gierden.

Volgend jaar ook maar de paddock op en al dat glimmende spul maar van dichtbij bekijken.

Vanmorgen vroeg was papa ook alweer op de baan, ditmaal in de pits waar we afspraak hadden met Erik Dekker. De wielrenploegleider heeft een rolletje in de komende Vuelta uitzendingen van RTV Drenthe. In een vijftal itempjes vertelt deze crack alles over het leven in een pro-tour team.Voorbereidingen, eten en zelfs het aansnijden van de bochten tijdens de tijdrit op het TT-circuit komen aan bod. Erik demonstreert zelfs nog even dat afsnijden via de grindbak schier onmogelijk is. Filmend vanuit de achterbak van de Zafira vraag ik of even een stukje tijdrit tempo kunnen gaan rijden... Met bijna 60 per uur stuiven we over de 4,5 kilometer lange baan. Op slechts 10 centimeter van de achterbumper geniet Dekker volop van de slipstream van de auto. Af en toe tikt hij met zijn voorwiel tegen mijn voet die uit de auto bungelt, de beelden zijn geweldig geworden en omdat de chauffeur van dienst bekend is op het circuit krijgen we zelfs nog iets te zien van de ideale lijn.

De Vuelta begint in Assen, Drenthe.. Volkomen belachelijk natuurlijk, maar voor de Nederlandse wielerliefhebber de perfecte kans om zijn helden in de Kathedraal live voorbij te zien komen. Ola!!

Opmerkelijk...

2009-08-10T21:03:00.000+02:00

'Hoe is het met de auto?' is de vraag van de journalist aan de rallydeelnemer die in Mozambique een fietser schepte. De man reed een fietser aan en vervolgde zijn weg nadat hij de situatie wat dreigend vond worden, in plaats van de man samen met zijn bijrijder in de auto te gooien en naar een ziekenhuis te brengen, leek het hem slimmer om met de wagen de rally af te gaan maken. Het voertuig zal nota bene op plaats van bestemming nog ingezet moeten worden om mensen naar het hospitaal te kunnen brengen. Want dat is het goede doel, en dat moet van de sponsor gewoon doorgang vinden. Zo'n bloedende local en hysterische omstanders houden de boel dan alleen maar op.

Opmerkelijk... Ach, oordeelt u zelf?

Plopjes

2009-08-01T01:22:00.000+02:00

Vanmorgen voelde ze het voor het eerst, kleine plopjes in de onderbuik. Hoewel, voor het eerst niet echt. 3 jaar geleden ook al toen ze zo lang zwanger was van onze Max.

Nu dus weer, maar nu van Max zijn broertje of zusje, we weten het nog niet maar willen het wel graag weten, net als toen. Max leeft nu al mee, zachtjes geeft hij af en toe een kusje op haar buik, en praat hij stilletjes omdat de baby slaapt. Max weet ook dat hij een andere kamer krijgt wanneer de baby er is, samen met zijn knuffels en KoiKoi in het bijzonder gaat hij naar de grote kamer. Hoe het precies moet worden weet papa nog niet, maar er zal plaats zijn voor vliegtuigen, de maan en sterren.

De baby zal geboren worden in januari 2010, voorlopig gaat alles voorspoedig. Een paar weken geleden zagen we op een echo al dat het compleet was en het hartje als een dolle tekeer ging. Vorige week luisterden we bij de verloskundige naar het hartje. Max was mee en had zijn dokterskoffertje mee, toen zijn mama ging liggen en de buik bloot legde pakte hij er zijn stethoscoop uit, ging op het krukje staan en luisterde naar mama's buik. Daarna was de wroetvrouw aan de beurt, en we hoorden dat het goed was. Max was diep onder de indruk, en nog praat hij over het BOEM BOEM BOEM wat de baby doet.

Als die dat nog even blijft doen hopen we volgend jaar weer zo'n heerlijk kind te krijgen!

Zomer

2009-07-29T23:23:00.000+02:00

Het is weer zomer, de fijnste tijd voor een cameraman als ik. Geen hard nieuws maar kleine ditjes en datjes uit de provincie. Misschien een drama voor de geharde journalist, maar zoals gezegd; niet voor mij. Ik draai het liefst wat ik ook graag zie, televisie is voor mij louter entertainment, slechts zelden kijk ik het journaal uit. Hooguit het ochtendnieuws van de Jan de Hoop, en de rest van de dag krijg ik het nieuws wel via internet binnen. Kijktv, dat is dus mijn ding. Dus deze zomer mag ik draaien voor het programma 'de Zomer van Drenthe'. Een laagdrempelig programma, dagelijks 15 minuten kijken naar wat er gisteren op een evenement in Drenthe gebeurde en te zien was. Van Truckstarfestival tot prevelende sjamanen op de hei, alles is een evenement en dus is het waard om daar een kijkje te nemen.

Mensen van diverse pluimage schuimen mijn lens voorbij, dronken mensen, mooie mensen, ~~lelijkerds~~ minder mooie mensen, lachende mensen en zuurpruimen. Een bezopen trucker met een koksmuts, een zeer serieus jurylid en een vrouw zonder tanden. Waarschijnlijk ook veel mensen die het programma nu al kennen want opvallend vaak hoor ik de vraag of mensen de groeten al kunnen doen.

De groeten kunnen ze doen vanuit een soort poppenkast, met hun achterwerk in de kast groeten ze hun familie en vrienden vanaf hun vakantieadres. Een populair onderdeel getuige de vele reacties en deelnemers.

'Inhoudsloos, saai en truttig, en teveel de gewone man' zijn een aantal gehoorde kritieken van de serieuze televisiemaker. Ieder zijn mening natuurlijk, ik hecht er weinig waarde aan. Ik werk voor de kijker, soms is dat een mevrouw die intens kan opgaan in een gedicht of een bronzen beeld in de vorm van een drol. Soms draai ik beelden van een verzakte straat omdat er toch mensen de uitleg van de verantwoordelijke wethouder belangrijk vinden. Soms is mijn kijker een meneer die niet kan wachten op de wedstrijd WKE-Tubbergse Boys, en soms is mijn 'baas' de boer op de hoek die gewoon even leuk tv wilt kijken voor de leut. Lekker belangrijk, zolang ik mijn werk met plezier en bovendien goed kan doen. Ik hoef me niet te richten een doelgroep, ik werk voor de televisie en iedereen mag op televisie zien wat hij of zij wilt.

Volgende week mag ik weer, ik heb er zin in! Leve het leukste werk van de wereld!!

TT Assen

2009-06-27T00:58:00.000+02:00

Terwijl ik dit stukje aan het typen ben klinkt er the Jackson 5 uit mijn ITunes. Ik weet ook niet waarom, maar ik had er even zin in.

Vandaag ben ik voor het eerst aan de betalende kant van het circuit gaan zitten om daar de kwalificatie's voor de TT van morgen te bekijken. Onze twee-jarige Max wilde ik in eerste instantie meenemen, maar ik wacht nog maar een jaartje totdat hij het echt een hele middag vol kan houden. Bij dit soort evenementen kan ik, beroepshalve, moeilijk stil blijven zitten kijken en ik heb de fotocamera dan ook maar meegenomen, dan heb ik wat om handen. Vanaf de tribunes heb ik toch een paar leuke beelden kunnen maken, maar de leukste was vanmorgen. Max met zijn speelgoedmotor. Hij is gek op dat ding, en gek op motoren. Dat is maar goed ook voor een rasechte Assenaar. Gisteren zijn e al even met hem de stad in geweest en een beetje van de sfeer geproeft daar. Hij vergaapte zich aan de motoren en aan de draaimolens op de kermis. Dit wordt nog veel leuker in de toekomst!

Dit weekend ben ik vrij, ik heb collega's die graag werken op de baan met TT, maar ik ben iets meer van de autosport. Dit weet de redactie ook, en ik sta dus al op de rol voor de A1GP die vanaf volgend jaar mei naar Assen komt (terecht).

Waarom wel?

2009-06-08T23:10:00.000+02:00

Omdat de mensen zo geduldig zijn. Omdat ze lekker relaxed overkomen. Omdat de taal helemaal niet moeilijk is. Omdat vrouwen er 1 jaar zwangerschapsverlof hebben. Omdat mannen 1 maand zwangerschapsverlof hebben. Omdat het stoplicht eerst op oranje springt voordat het groen wordt. Omdat de lucht er nog zo fris is. Omdat de natuur zo fantastisch is. Omdat het eigenlijk helemaal niet ver is. Omdat je daar meer verdient dan hier. Omdat je maar 25 procent belasting betaald. Omdat electriciteit zo voordelig is. Omdat dat bovendien 'groen' verkregen wordt. Omdat Oslo een coole hoofdstad is. Omdat een BigMac daar ook gewoon een BigMac is. Omdat kinderopvang daar ook zo goed geregeld is. Omdat daar werken helemaal niet moeilijk is om te regelen. Omdat ze zo trots zijn op hun land zonder dat dat raar overkomt. Omdat Wilders daar niet is. Omdat dat ook helemaal niet nodig is. Omdat daar geen gezeur is van mensen die de Euro niet willen hebben. Omdat ze die ook niet hebben. Omdat er maar 4,5 miljoen mensen wonen. Omdat het toch 9 keer zo groot is als Nederland. Omdat ze daar ook goed kunnen schaatsen en skieen. Omdat daar nog serieus sneeuw valt. Omdat het dan toch niet koud aanvoelt. Omdat er zo'n lage luchtvochtigheid is. Daarom zou ik er wel kunnen wonen.

Waarom dan niet??

Omdat iedereen van wie ik hou hier woont en niet daar.

En omdat zij niet wil, daarom niet... ;-)

Tunnelvisie en watervallen

2009-05-30T16:28:00.000+02:00

Even doe ik de lichten van de auto uit om te zien hoe donker het écht is.....'Ahhhhh, aan EDWIN!!' krijst de bijrijdster. We rijden in een tunnel door een berg, we zijn net Urnes uit en rijden terug naar Sogndal. Ik dacht dat ik tijdens deze trip door Noorwegen al veel had gezien, maar een 1-baanstunnel zónder licht was nieuw voor ons. Ik kan melden; doe niet je licht uit in zo'n ding.. Snel knip ik weer het grootlicht en de mistlampen aan, het eind is nog niet in zicht. Het zou zo'n kilometer lang zijn, dat is niet lang voor een tunnel in Noorwegen, de langste is daar 24 km. Maar het is een heel eind terug naar een passeerpunt als er een vrachtwagen op je af komt. Aan het eind van de tunnel doemt het overweldigende landschap weer op, ik geniet met volle teugen. Stop af en toe voor een foto, neem een bocht, delete de foto en ik neem een betere. Geen 5 minuten zijn het zelfde, en het mooiste van onze vakantie zijn toch wel de reisdagen. Een wijs man zei ooit; "Het mooiste aan een reis is niet de bestemming maar de weg ernaar toe" Gelijk heeft ie.

Inmiddels zijn we aan de laatste 3 dagen begonnen, maandag verjaar ik en maken we de laatste rit naar Oslo, daar blijven we tot dinsdagavond en dan rijden we weer de boot op die ons naar Fredrikshaven vaart. Als we wakker worden in Denemarken rijden we de toet weer van boord en gaan we naar huis. Het thuisfront heeft inmiddels alles al gehoort via Skype, Picasawebalbums en mijn Flickraccount, dus we hebben niets meer te zeggen. Ik vrees nu al voor mijn dagelijkse ritme, en ik weet dat ik dit land vreselijk ga missen. Diep van binnen denk ik dat ik hier kan wonen, zelfs het Noors is na twee weken goed te volgen en zeker te lezen. Misschien maar eens informeren bij de NRK of ze nog vacatures hebben.

Het was een mooie trip, ik heb me fotografisch helemaal kunnen uitleven, veel gezien en veel geleerd. Max heeft het op deze laatste camping eindelijk naar zijn zin. Onze twee-en een half jarige heeft de schommels en de zandbak wel gemist. Maar hij was zo lief, watervallen zijn zijn nieuwste obsessie. Thuis moet ik misschien maar een waterornament in de tuin gaan graven. Papa heeft zich trouwens ook best vemaakt met watervallen, op één camping stond er 1 in de achtertuin, en de onmetelijke diepte vanaf de Voringsfossen is weergaloos. Toe maar, 1 foto hier om mijn Flickrsite te promoten en dan weer terug aan de Hansa bier in de zon.

Bijna klaar..

2009-05-14T22:43:00.000+02:00

Dat was een drukke periode zeg... Lekker bezig geweest op de zaak, met vorige week als hoogtepunt. Morgen nog 1 keer 'Heren in Kwestie' regisseren voor de zomerstop en dan tassen pakken en op naar Noogegen, met een hele goote boot, zoals onze Max het zo mooi kan zeggen. Tussen de bedrijven door moest de auto nog beter gemaakt worden want die besloot om 2 weken voor vertrek nog even ziek te worden, daar gaat weer een belangrijk aandeel van het vakantiebudget. Ook mijn paspoort bleek al 2 (!!) jaar verlopen te zijn. 'Ach, ik dénk dat hij vrijdag wel klaar is dus dat hoeft geen spoedje te zijn' meldde de aardige ambtenaar mij. Haar tweede en derde woord trokken me over de streep en met plezier betaal ik de 41 euri spoedkosten omdat ik dan tenminste niet aan haar inschattingsvermogen mijn complete vakantie hoef op te hangen.

Op de campings in Noorwegen hebben we draadloos internet dus ik zal de vruchten van mijn zo gewenste fototrip hier af en toe wel posten. Ook de tachtigjarige opa van mijn vriendin kan deze dan lezen, want op deze leeftijd waagt hij zich aan de laptop, en heb ik vandaag Skype bij hem geinstalleerd. 'Hoe kan't hé?' was het laatste wat ik van hem hoorde toen ik na de test de verbinding verbrak. Ik hoop hem en zijn verbijsterde vrouw volgende week ook weer even via de webcam te kunnen zien.

Het water..

2009-04-30T11:40:00.000+02:00

Het zou mijn eerste serieus betaalde regieklus worden. Een talkshow voor de grootste studentenvereniging van Groningen. Viditech met een wagen en 4 camera's, licht, geluid en visagie rukten uit naar het hoofdgebouw aan de Grote Markt. In een mooie ruimte die iets weg had van een bibliotheek hebben we de set gebouwd. Het plakken van de schoenzolen op de totaal verweerde vloer verried dat er meer bier naast dan in de dikke nekken verdwenen is. We zijn uiterst vriendelijk ontvangen door de studentenvereniging, we kregen alle medewerking tijdens het bouwen en de catering was van bijzonder professioneel nivo, er zijn producenten die hiervan kunnen leren. Met plezier kijk ik naar een reallife uitvoering van de Lullo's, en vraag me af of dit slechts een hobbyprojectje gaat worden of dat er tussen het tappen ook nog over de productie is nagedacht. Deze klus kost de vereniging ongetwijfeld veel geld, maar met leden die in de hoogste regionen van de Quote 500 verkeren zal alles wel gedekt zijn.

De tafel staat, de camera's en licht zijn gebouwd. De gastheer heeft speciaal voor op tafel een paar dure 'watertjes' gekocht verteld hij mij, de prachtige flessen staan inderdaad prachtig op de gesprekstafel. De laatste kabels zijn gelegt, en de ploeg heeft dorst.... Vanaf een afstandje zie ik dat twee cameramensen hun blikken de ruimte inwerpen op zoek naar vocht. 'Aah...water..' Met grote gulzigheid verdwijnt het goedje in de kelen van de crew. Terug in de ruimte ziet de gastheer de lege flessen op tafel staan, hij kijkt even in het rond haalt zijn schouders op en verdwijnt met de flessen in het toilet.

De opnamen gaan buitengewoon voorspoedig en ik ben blij verrast door de goede gesprekken die uiteindelijk over tafel gaan. Af en toe zie ik in een ruimer shot de flessen op tafel staan, ze staan er voor de sier. De meeste gasten hebben een biertje in hun handen en laten de dure flessen met gemeentepils voor wat ze zijn. Morgenochtend is het weer tijd voor water met een Alka-Seltzer.

Het begint weer..

2009-04-26T00:37:00.000+02:00

Het begint weer te borrelen, na weken van overuren compenseren ben ik weer lekker aan het werk. Zo zoetjes aan komt er ook weer inspiratie tot het schrijven van weblogs. Ik heb alweer gedraait voor nieuws, sport, kunst en andere zaken. Voorbereidingen voor de dodenherdenking van 4 mei, en een grote regieklus op 8 mei. Vandaag voor het eerst sinds maanden weer op de motor gezeten, samen met motard Gert deed ik de PWZ Zuidenveld tour. 180 kilometer door Nederland en Duitsland, net de spierpijn van me afgedouched, maar ik denk dat er morgen nog wel een restje zit. Verder heb ik van de week weer een close encounter met Hare Majesteit gehad. Zoals ik eerder wel schreef lijkt het of ik een abonnement heb ik op koninklijk bezoek filmen, het Zweeds koningspaar werd door Beatrix uitgezwaaid vanaf vliegveld Eelde. Eelde ligt in Drenthe, en dit gegeven was reden genoeg om ondergetekende weer te accrediteren bij de RVD.

De laatste weken in foto en video:

De val..

2009-04-15T11:19:00.000+02:00

Afgelopen zondag waren de traditionele paasraces op het TT circuit, de opening van het brommerseizoen. Wij waren daar om de drenten in de diverse klasses te volgen. Veel drenten en 1 fries.. De beer uit Lemmer is na het schaatsen en rijden in Clio's en BMW's op de motor geklommen. Gelijk maar een 1000cc Superbike, want zo'n grote vent op een 125cc brommer is natuurlijk geen porem. Het drentse 'Folkertsma T for Telecom racing Team' heeft de Fries aangetrokken, en dat blijkt bovenal een goede promotie.

In de eerste race kan Rintje Ritsma geen goede kwalificatietijd rijden en moet hij vanuit de Strubben toekijken hoe zijn teammaat Bertus de race rijdt. De tweede race gaat hij wel van start omdat een aantal deelnemers verstek moesten laten gaan. Ritsma rijdt een aantal goede rondetijden, maar eindigd als laatste.

De dag erna is, opmerkelijk genoeg, de teampresentatie. Veel pers is aanwezig en dat zal ook wel te maken hebben met de aanwezigheid van de schaatser. Zoals gezegd een goede promotie. Zeker als Rintje tijdens een demorondje zo vriendelijk is om voor de aanwezige pers te crashen. De beelden die collega Peter maakte van een teruglopende coureur zijn inmiddels overal uitgezonden. Ikzelf ontmoet de schaatser voor de tweede keer deze week als hij terugkomt uit het ziekenhuis, voor mijn lens verteld hij dat zijn sleutelbeen is gebroken en dat hij 4 weken niet kan rijden. Ook deze beelden worden op verzoek naar veel andere stations gestuurd. Helaas voor zijn team staat Ritsma ons te woord in een mouwloos wit hemd, omdat hij het teamshirt niet aankrijgt. Maar mede dankzij de val kent iedereen Team Folkertsma uit Drenthe weer een beetje beter....

de Held

2009-04-08T00:59:00.000+02:00

Ze belt me op terwijl ik thuis ben en mijn overuren compenseer. 'Wat ik heb meegemaakt het afgelopen uur!!' snikt ze..

Het was haar laatste dag bij het gezin dat net een versgeboren jongetje rijker is geworden. Ze pakte het mannetje in een warm jasje en maakte hem klaar voor een wandeling door het dorp. Moeder zou ook meegaan. Plotseling wordt het jongetje blauw en lijkt het te stoppen met ademen, alle systemen gaan bij haar op noodstroom en draaien volop. Jasje uit, over de arm, wrijven over de rug..'Ademen!!" 'Bel 112! laat ze nú komen!' krijgt de moeder te horen. 10 minuten later is de woonkamer vol met profs, de huisarts, ambulanceverpleger en de trauma-arts buigen zich over het kindje. Op straat staat de heli, de motoragent houdt nieuwsgierige buren op afstand. De blauwe kleur gaat langzaam weg, het kindje doet het weer goed. Diana krijgt van de verpleger te horen dat ze het uitstekend heeft gedaan, het kind gaat mee naar het ziekenhuis voor onderzoek naar de oorzaak. Op de gang hoort de moeder dat de huisarts tegen iemand zegt dat hij vind dat er wel erg veel heisa op de been is.........

Op tafel staat een enorme bos bloemen met een lief kaartje eraan, wij hebben aan tafel gezeten en gepraat en gewacht op de telefoontjes van de vader uit het ziekenhuis. Het is die nacht nóg 3 keer gebeurt, personeel was er natuurlijk steeds op tijd bij. Onderzoek door een soort Dr. House toonde aan dat het een soort storing in de hersentjes is; komende 9 maanden een medicijn door de fles, en het kindje is zo goed als zeker genezen.

Diana Post; mijn viendin, Max' moeder, kraamverzorgster en fulltime heldin!!

Zo veel..

2009-03-04T00:44:00.000+01:00

..te doen, en zo weinig tijd. Als je ziet hoeveel tijd er tussen dit werkje en het vorige zit vraag ik me af of het nog wel zin heeft om met deze weblog door te gaan. Het ontbreekt me aan tijd of zin om een stukje te schrijven. Als ik het al wil moet het ook iets goeds zijn, dus ik probeer het maar weer. De griepgolf heeft ook mij en mijn gezin te pakken gehad, dat is een excuus maar geen goede. Bovendien borrelt er weleens een idee naar boven, maar in veel gevallen gaat dat stukje waarschijnlijk enigzins cynisch of sarcastisch worden, ik heb nou eenmaal de neiging om het allemaal beter te weten als het om de toekomst van de zaak gaat.

Want het gaat naar mijn idee nu niet goed met de publieke omroep in het algemeen. Veel landelijke omroepen zitten muurvast in oude stramienen, er is steeds minder geld over voor goede producties. En de regionale omroepen hebben het al niet veel beter. Teruglopende reclame-inkomsten, en een te krappe financiering vanuit de overheid zorgen ervoor dat de ambities die bij de 'regionalen' leven niet waargemaakt kunnen worden. Tot overmaat van ramp worden we straks overspoelt met nieuwe omroepen, dat gaat allemaal een heleboel geld kosten, en als ze er net zo mee omgaan als Llink dan belooft dat nog iets. Ik heb nooit met veel interesse naar Llink gekeken, maar nu ik weet dat er in 5 jaar zo'n 30.000.000 euro in is gestopt door de overheid, en dat dit héél normale bedragen zijn voor zo'n kleine omroep, ben ik echt geschrokken. Wordt het dan niet eens tijd om alles op één hoop te vegen; weg met de omroepen zoals we die nu kennen, weg met de regionale zenders zoals we die nu kennen, en al helemaal weg met de wannabee omroepen die we niet eens willen leren kennen. In plaats daarvan gaat alles wat we weten en kunnen samen in 1 publieke omroep; de NOS met 3 landelijke zenders en 12 regionale zenders met regiovensters op de landelijke netten. Inderdaad; de Britse vorm. 1 hele grote baas, 1 smoelwerk, 1 vormgeving en héél veel redacties om te kunnen maken wat men wil. Voor de regio's clusteren we een paar omroepen qua overhead en faciliteiten. Regio Randstad, Midden, Noord-oost, Zuid-oost en Zuid-west....

Kijk, op dit soort stukjes zit toch niemand te wachten? Nee dan liever iets positievers en onverwachts bovendien. Mijn omroep heeft iets nieuws waar ik zelfs nog nooit van had gehoord... Twitter... Ik heb maar gelijk een account aangemaakt om te ontdekken wat het is.

Een andere reden dat ik hier wat minder vaak was is dat ik erg druk ben op Flickr. Het is een drukte van belang op mijn fotosite sinds ik weer actief aan het fotograferen ben, ik word nu zelfs gevraagt om portretten te maken van mensen. Leuk! Vooral deze, die komt op een CDhoes van een trompet soloalbum van de Johan Willem Friso Kapel van de Koninklijke Landmacht.

Zie de links hiernaast (links) voor meer foto's

Hiep Hiep voor Lydia

2009-02-11T23:28:00.000+01:00

Na het debacle van vorig jaar is nu dan toch prijs; RTV Drenthe wint met de documentaire van Lydia Tuijnman over het Interneringskamp Westerbork de Gouden NL Award. Van harte aan de medewerkers van de serie, morgen taart in de kantine neem ik aan?

ASSEN - De RTV Drenthe documentaire 'Interneringskamp Westerbork' heeft de gouden NL-Award gewonnen. Daarnaast won de documentaire van Lydia Tuijnman de prijs in de categorie Varia TV.

De tweedelige televisiedocumentaire gaat over de jaren waarin Kamp Westerbork een interneringskamp was voor NSB-ers. Drie jaar lang zaten er verdachten van collaboratie. In de documentaire van programmamaker Lydia Tuijnman komen onder meer vier mensen aan het woord die uit eigen ervaring vertellen over het dagelijks leven in het kamp, gebrek aan voedsel en over hoop en wanhoop. De NL Awards zijn onderscheidingen die vanuit de regionale omroepen worden toegekend aan de beste regionale radio en tv-programma's. Woensdag werd bekend wie de awards hebben gewonnen, nadat de documentaire in januari al was genomineerd.
BRON: RTV DRENTHE

Ijsvrees

2009-02-08T00:06:00.000+01:00

Durf ik dit wel? Ik zit niet echt gemakkelijk hier. Ik breek nogal snel iets, dus als ik val moet ik goed omrollen en mijn armen en benen intrekken. Ik denk aan Max (zoontje, 2 jaar red.) hij is ook bang als hij hierop zit en erop lopen durft hij al helemaal niet. 'Papa bij!' roept hij dan, en ik moet hem dan naar de weg dragen waar hét niet ligt. Hoe heb ik kunnen instemmen met een week naar dit oord. Allemaal blije mensen in funky pakken die niet bang zijn om iets kapot te vallen, hun baas is daar wel bang voor. En terecht, het is hier levensgevaarlijk!

Het is toch wel hoog, vanaf een afstandje leek het wel mee te vallen. Een lichte glooiing in het landschap, vanaf boven is het dal dieper dan de berg hoog lijkt... Ik zet me af, twee paar ogen vanuit de diepte en 1 paar ogen vanaf de weg kijken verwachtingsvol naar boven. Mijn zwager deed het, Diana deed het ook, dus ik kan niet achter blijven.

De snelheid zit er nu goed in, het 'hobbeltje in de weg' nadert gestaag en voor ik het weet kom ik los van de grond. Nadat ik geland ben begint de slee de slingeren en probeer ik wanhopig de controle te krijgen, de controle die al vanaf boven niet heb gehad. In een flits komt mijn leven van gisterenavond weer voorbij; als ik iets minder Warsteiner had gedronken zou mijn bloed straks sneller stollen.. Als Max de beelden van zijn steunende en bloedende vader in sneeuw ooit maar weer uit zijn herinnering krijgt...

Ik hoor mezelf vloeken, ik glij onderuit en plots word alles stil en wit....... Met mijn bek onder de sneeuw sta ik op en constateer dat alles het nog doet, niets gebroken en geen bloed...

NOG EEN KEER!!!!!

weeritem

2009-01-29T20:25:00.000+01:00

De cameraman filmt de cameraman die de cameravrouw filmt die Lammert filmt. Het was in het echt nét zo verwarrend als het lijkt. Lammert is een inwoner van Nieuw Buinen die een liedje heeft, en ieder zich zelf respecterende artiest heeft ook een clip nodig. Die werd vandaag door de cameravrouw gefilmt, ik filmde haar voor ons nieuws en ik werd door de cameraman van Man bijt Hond gefilmt. Lammert begon zijn carriere bij dit NCRV programma als 'paradijsvogel'. Gewoon een rare snuiter uit Drenthe dus, vinden de kijkers leuk, een man die zijn hond in de tuin laat schijten, zijn geiten in de woonkamer laat lopen en de pan met aardappels in het gazon flikkert voor de kippen. Zingen kan hij niet, maar het is gewoon leuk om te doen. De producer van het werkje staat erbij met de cd speler en start de muziek zodat Lammert het mopje kan mee-playbacken. Zelfs de geluidsman van Man bijt Hond kan zich niet meer inhouden, en hij tapt met zijn voet ritmisch op de maat mee.

Dit 'nieuws' heet bij ons een 'weer-item'. Dat wil zeggen dat het aan het eind van het nieuws zit met daaraan de weerleader vastgemonteerd. Soms is het echte nieuws in onze provincie zo ver te zoeken dat we wel 3 weeritems hebben... Ik vind het persoonlijk de leukste dingen om te doen, gewoon tussen het volk de dingen filmen die iedereen leuk vind om te zien. Positief nieuws dus, niet echt de stukjes waar de echte journalist op zit te wachten. Je ziet bij het draaien van dit soort items wel de echte tv-maker bovendrijven.

Je hebt verslaggevers die goed zijn in het harde nieuws, maar die kunnen geen tv maken. Er zijn tv-makers die niet journalist genoeg zijn, én er zijn er die het allebei niet kunnen. Een enkele kan het wel allebei, maar die gaan vaak naar rechtbanken en dure politici, daar is voor mij geen eer te behalen. Laat mij dan maar het non-nieuws doen, de items die Regioned halen halen. Regioned is een programma waarin de opmerkelijkste items van de regionale omroepen dagelijks worden verzameld om vervolgens op ál die zenders uitgezonden te worden. Das leuke televisie, en op één of andere manier is onze omroep opvallend vaak weer item leverancier.

Kabeltje Prik Prak..

2009-01-24T21:52:00.000+01:00

Na 7 jaar trouwe dienst is onze wasmachine overleden. Dus moet Destenis op zoek naar een geschikte vervanger. Na studie van de folders en op internet waag ik de rit naar de stad. Aangekomen bij de eerste dozenduwer laat ik me voorlichten over een door mij gewild model, het deskundige streepjesoverhemd verteld me alles was ik al wist, en dat dit het model is wat ik mee kan nemen. Op mijn vraag of ze niks meer in het magazijn hebben antwoord de middenscheiding ontkennend 'Ze gaan snel hé'. Het blijkt dat geen van de 5 door mij gewilde modellen op voorraad is. Deze mensen verkopen ze alleen uit de winkel blijkbaar. Nu is het zo dat hierop duidelijk te zien is dat iedereen er met zijn vieze handjes aan heeft gezeten, ook ik natuurlijk. Krasjes en loszittende knopjes, maar er kan écht niets meer van de prijs af zegt de gaatjesschoen.

Ik heb in het verleden louter vervelende ervaringen met spullen die vanaf de plank verkocht werden. Geen complete dozen, verkeerde afstandsbedieningen of gewoon kapot. Dus ik wil het uit het magazijn en in de verpakking.

Bij de volgende winkel is het al niet beter, zelfde praatje, zelfde 'voorraad', zelfde praatjesmaker. Kent u die reclame van Bol.com? Nou, ze zijn allemaal zo. Ook bij de derde winkel verkopen ze alleen de showmodellen. Als ik me hardop afvraag of ze het erom doen krijg ik als antwoord dat dat service is 'we verkopen deze, zodat de klant niet hoeft te wachten op de nieuwe levering'..... Ik loop richting de uitgang en mompel nog iets over internetwinkels en de terechte doodsteek voor de witgoedketens, als ik wordt teruggeroepen door een stropdas. 'We hebben toch nog 1 in het magazijn, is wel het nieuwere model, maar heeft dezelfde prijs!' Ik zie het ding en zie dat het goed is, ik reken hem af, we sjouwen het in de auto en thuis installeer ik de machine. Hij doet ut, de was wordt weer schoon en droog, dus we kunnen weer schoon ondergoed aan. Het tweede wasje draait al en hij doet het nog steeds

De oude vrouw..

2009-01-16T21:26:00.000+01:00

De oude vrouw staat wat onwennig voor de lens van mijn camera, is logisch want in de 80 jaar dat ze nu leeft is het voor het eerst dat ze op tv gaat komen. Ik heb net een microfoontje aan de revers van haar overgooier geklemt, en ze merkt op dat er een probleem is. 'Is de opname in zwart-wit of gaat het in kleur?' vraagt ze... Achter me hoor ik mijn stagiaire zachtjes grinniken. In de auto op de heenweg hadden we het nog over een anekdote van een collega. Deze draaide een filmpje met een dure meneer van de veluwe, en die wilde de video graag in zwart-wit, en of de regisseur daar in de keuze voor de camera even rekening mee wilde houden.

Ik antwoordde dat we het vandaag in kleur zouden doen, en daarop meldde de oude dame dat ze dan even ging omkleden. De overgooier was blauw en dat vloekte met de groene trui eronder. Ik mompelde nog iets over typisch vrouwen, en dat vloeken in het huidige modebeeld onmogelijk is geworden. Maar ze was niet te vermurwen, en ze toog naar de kledingkast voor iets anders. Teruggekomen vingen we aan met de opnamen, mevrouw gaat naar een verzorgingstehuis, en haar boerderij met klassieke houtzagerij schenkt ze aan de plaatselijke ~~hysterische~~ historische vereniging. Een vrolijke veurzitter deed het woord namens deze. Vrolijk omdat hij 3 ribben had gebroken tijdens het vallen op de schaats, stijf van de morfine vertelde de man blij te zijn met dit stuk geschiedenis. De oude mevrouw heeft zelfs nog geen waterleiding, en pompt nog dagelijks, zij het machinaal, het water uit een bron omhoog.

Dit vertelde ze terwijl we na afloop een kopje koffie dronken in het piepkleine keukentje met de gaskachel op 10. Koffie die nog gewoon van gemalen bonen werdt gezet, mét een schepje Buisman voor de smaak. Terwijl we dronken uit het inmiddels weer helemaal in de mode geraakte Boerenbont, zag ik plots alles in zwart-wit. Was het de koffie, of de dingen om me heen die me aan vroeger bij oma van Stenis deden denken. Of was het toch de hitte van de gaskachel? Met de bekende smoes van 'druk, druk, druk, het nieuws wacht niet' zijn we vertokken uit het oude huisje, de vrouw en de veurzitter achterlatend met koffie en Jodekoeken.

We hebben het stukje ook gewoon in kleur uitgezonden

Mooi hé..

2009-01-15T21:27:00.000+01:00

Ik ben trots op mijn schatten..

De Regisseur

2009-01-07T23:18:00.000+01:00

"De cameraman of -vrouw moet luisteren naar de regisseur, wat betreft kader, scherpte, positie enz. en mag nooit op eigen houtje op zoek gaan naar een mooi shot, al zou het alleen maar ietsje in- of uitzoom zijn. De regisseur dicteert en bepaalt welke camera actual on the air is."

Bovenstaande is door mij klakkeloos gecopy-paste uit een stukje proza van een aankomend collega-cameraman. Het is wat ze op de school leren.. Me dunkt toch niet dat dit uit een serieus leerdocument afkomstig is. Zou een gefrustreerde leraar zulke onzin uitkramen? Dat kan toch bijna niet, zo kweek je hersenloze mediumzagers die zich compleet laten onderschijten door een onzekere regisseur. Zo'n hork die zijn twijfels begraaft onder een hoop schelden en tieren, ééntje die alleen presteert als hij zich laat omringen door het neusje van de zalm op facilitair gebied. Een regisseur die niet kan werken zonder het enorme budget dat hem de hoeveelheid camera's schenkt waarmee iedereen die terug kan tellen een show kan regisseren.

Sorry, sterke taal van iemand die zelf nog maar net 2 jaar regisseert. Maar wel van iemand die ook met die bullebakken heeft gewerkt, en daarvan leerde dat ik het absoluut niet zo zou doen. Geef mij alsjeblieft cameramensen die tijdens de repetitie vertrekken op mijn idee, aankomen op mijn doel, maar samen met mij de beste route uitstippelen. Ik heb vaak de neiging ook met dezelfde cameramensen te werken, niet alleen omdat ze hun vak verstaan maar ook omdat ze mijn keuzes ter discussie durven stellen. Uiteindelijk besluit ik, maar pas nadat ik de andere opties ook gezien heb. Hetzelfde geldt voor de schakeltechnicus, ze zijn er die denken ' u vraagt, wij drukken' maar liever heb ik iemand naast me die het kan overnemen van me als ik ruggenspraak heb met een eindredacteur, iemand die mijn reet red als ik wil schakelen naar een camera die precies op dat moment gaat changeren.

Leer deze cameramensen de basis van het vak, leer ze hun plaatsje te verdienen door zich te bewijzen. Leer ze niet bang zijn om iets toe te voegen, maar leer van elkaars werkwijze. Dan krijg je een team wat voor elkaar een stapje harder durft te lopen.

Ijzig

2008-12-30T21:14:00.000+01:00

Het is ijzig koud op de fiets, maar met de juiste kleding en handschoenen van Falke is het goed te doen. Als mijn traanbuizen weer ontdooit zijn en mijn cameraspullen voor die dag gepakt ga ik op weg voor mijn laatste ENG kunstje van 2008. Het heeft natuurlijk alles te maken met ijs en schaatsen. Bij een lokale schaatsboer in Hoogeveen zijn we getuige van een constante stroom passers, meters, slijpers en betalers. Als warme broodjes gaan ze werkelijk over de toonbank. Vervolgens op naar de ijsbaan in Hooghalen, die is 3 jaar geleden geopend maar nu hebben ze voor het eerst schaatsbaar ijs. Sfeervol hoor, dit is lekker werken. Niet die vieze waterkoude temperaturen en regen uit grijze luchten. Alles ziet er mooi uit en zelfs Destenis vind het weer prettig, en dat is bijzonder want ik ben absoluut een Mooi Weer cameraman. Zoals ik in de vorige blog al meldde ga ik wat fanatieker met de fotocamera in de slag, en ik ben inmiddels al druk aan het posten op mijn Flickr-account. Ik zal hier ook maar twee foto's plaatsen, ter leering ende vermaeck mijnerzijds.

Fijn, feestdagen..

2008-12-25T11:11:00.000+01:00

De vrouw aan het werk, de zoon aan de Duplo en zijn opa en oma zijn onderweg. Dat betekent dat ik me zo op de voorbereidingen van het kerstmaal moet storten. Geen tijd voor een nieuwe blog, maar ook even geen inspiratie. Ik weet wel zeker dat dit straks allemaal goed komt, bovendien is één van mijn goede voornemens om weer wat meer te gaan fotograferen. Ik zal regelmatig hier een foto gaan posten met als bedoeling het ding te laten beoordelen. Meldt mij uw ongezouten mening en ik zie wel of ik er iets mee doe. Ik wil graag beginnen met deze:

En deze is voor de trouwe lezers van mijn weblog, de enige belangrijke boodschap; Veel plezier vandaag en morgen, en een bijzonder gelukkig 2009 !

the pianist

2008-12-10T00:01:00.000+01:00

. Hij kan wel spelen die Jan Vayne, en dat zonder te zeuren over galm en meer van die verbloemende effectjes. Vanmiddag was hij, en zangeres Petra Berger, te gast op de fabriek. Ik had weer de opdracht gekregen om een 3-tal clipjes te draaien met de grote Fred. Nummer 1 was een kerstliedje, nummer 3 een cover van een andere grootheid, en nummer twee een eigen werkje van die twee. Dat tweede nummer moest er in één keer live op, dus dan stel je als ambitieuze cameraman voor om dan ook de clip in één shot te draaien, 1 lange beweging waarin de cameraman op het juiste moment de juiste dingen doet. Alleen dan 'prima vista', dus zonder te repeteren, omdat geen tijd, en zonder voorkennis van het liedje.

Is gelukt, zij het met zweet op de rug, maar het is gelukt. Het filmpje volgt zodra Fred het door de Apple heeft getrokken.

[update] Hier dus het filmpje:

de oude man..

2008-12-07T02:56:00.000+01:00

.. kan het nog. Op zijn kruk gezet door twee begeleiders begon Ramses Shaffy aan zijn twee liedjes van die avond. Voor speciale gelegenheden wordt de oude man nog opgehaald uit het bejaardentehuis. Eenmaal op het podium speelt hij als vroeger, het is alsof de tijd dan uit zijn gezicht verdwijnt. Hij zingt zijn liedjes begeleid door een trio, en hij geniet zichtbaar. Zoals ook het publiek om me heen geniet van 'Laat me' en 'Zing, Vecht, Huil' en zo verder.

Een andere Ramses zorgde vanavond voor de vrijkaarten van dit concert, hij moest zelf toeteren in het orkest en samen met zijn vrouw togen wij naar Groningen.

Shaffy, Heerink, de Buisonné, de Boussevain, B., Eshuis en vele anderen zorgden voor een mooie avond met een mooi orkest. Bert Heerink werd tot ridder geslagen en zong samen met Ali B. een duet. Dezelfde Ali die eerder die avond nog een paar diepbejaarde mensen deed meeswingen op de klanken van ''Who's the fucking Boss?'' 'Geen idee wat die marokkaan zong maar het klonk wel lekker' hoorde ik om me heen. Oud en jong genoten van een concert wat was georganiseerd door het Dagblad van het Noorden. Netjes gedaan, goeie arrangementen ook. Volgend jaar maar weer dan?

Nummer 50 ?

2008-11-29T21:28:00.000+01:00

'Nummer 50?' vraagt een verkoper. Aarzelend kijk ik naar de man en naar mijn nummertje, er staat nummer 50 op, maar de man is een iets te glad donkerblauw pak met lichtbruine, halfhoge leren schoenen. Deze combinatie staat garant voor een onbetrouwbaar verkooppraatje. Ik hap toch maar toe, want ik weet wat ik wil en ik pretendeer er verstand van te hebben.

'Ik wil graag een Nikon D90 aanschaffen' zeg ik de man, en ik vertel wat voor type ik nu heb en welke lenzen ik reeds heb, bovendien laat ik vallen dat de 50 mm 1.8 lens mijn favoriet is. 'Als dat je favoriete lens is, waarom wil je dan een D90? Die kan alleen DX lenzen hebben, je moet een D300 kopen...' Even val ik stil, aan de ene kant verbaas ik me over de snelheid waarmee onze gladjakker de Nikon D300 op het computerscherm tevoorschijn tovert (prijs= 300 euri hoger !), aan de andere kant verbaas ik me over de onzin die de man opboert. De D90 is een DX sensor camera, dat weet ik, maar hij kan prima werken met lenzen die ooit voor 35 mm camera's gemaakt zijn, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Nikon D40. 'Wacht maar, geef je 50 mm lens maar hier dan zul je het zien' Wat ik zag was een D90 die prima met de door mij zo geliefde lens omging. Ik heb de man een nieuwe camera en verticale greep laten halen uit het magazijn, heb de inhoud van de dozen gechecked en geprobeerd en ben tevreden vanuit Den Ham naar huis gereden.

De komende tijd is het aan mij om de camera eigen te maken, en er zoveel mogelijk kwaliteit uit te gaan halen. Misschien dat die verkoper ook eens met zijn eigen spulletjes moet gaan spelen, dan weet hij misschien wat er in de vitrines ligt. Het is in ieder geval een uitzondering deze man, de ervaringen die ik eerder had in die zaak zijn positiever, hoewel ik bij iedere verkoper meer liefde voor de provisie dan voor de professie proef.

Een moment van rust..

2008-11-27T00:02:00.000+01:00

Vanaf vandaag daalt er een deken van rust over mij neer. De maand november was druk, quizzzen en sinterklaasfilm, kerstprogramma's en dagelijkse werkzaamheden liggen achter me. Nu is het grote bijkomen begonnen. De sinterklaasfilm heeft zijn draaidagen gehad, het geheel is klaar en wordt op dit moment gemonteerd. Op 3 december ziet de film het levenslicht, dan is de eerste van vele uitzendingen. Tot en met 7 december gaat de film op kindvriendelijke tijden uitgezonden worden. Er is door een grote groep enthousiaste mensen hard aan gewerkt. Geestelijk vader Rik zag dat het goed was, en samen met Fred maakt hij de stapel ruw materiaal tot een begrijpelijk verhaal. Op 22 december is er een feestje ter gelegenheid van het Verhaal van 2008. In de kroeg van de 'Boef' zien we met cast en crew het verhaal nogmaals, met aansluitend de bloopers. Die zijn er genoeg kan ik u melden.

Enkele dagen later wordt 'Hillige Daag' uitgezonden, en jaarlijks terugkerend muziekprogramma, met liedjes gezongen in het drents. Zondag jl. hebben we dit opgenomen, en het resultaat mag er zijn. Omdat een regionale omroep als het onze kampt met structureel te kleine budgetten, was het stevig aanpoten voor Destenis en zijn 2 cameracollega's. Om het 25 koppige orkest en de 3 zangers een beetje fatsoenlijk in het shot te krijgen moet je stevig aan die 3 camera's trekken. Maar het lukte, en alweer kunnen we spreken van een geslaagde lowbudget actie. Kun je nagaan wat we kunnen maken als we de centjes krijgen die we verdienen....

Én last but not least; de eerder zo geroemde D90 is nu in mijn bezit. Iets eerder dan de beurs eigenlijk toestaat, maar mooi op tijd om onze zoon zijn 2e verjaardag vast te leggen. Ik ben op dit moment nog bezig om de video modus van het ding onder de knie te krijgen, dit is bij nader inzien toch iets moeilijker dan Destenis dacht. Maar foto's maken kan het ding in ieder geval wel. Binnenkort meer hierover.

Ik bid nie ...

2008-11-22T00:16:00.000+01:00

... veur bruune boon'n. Da's wel de bekendste Drentse uitspraak die er is. Iedereen weet dan dat dat de woorden van Bartje zijn. Zo sprak men vroeger, en nu nog in de kleinere dorpen van Drenthe. Maar het drents is aan het uitsterven, steeds minder mensen beheersen het drents. In geschrift en spraak, want de meeste mensen die in Drenthe wonen of mensen uit Drenthe kennen kunnen diezelfde mensen ook verstaan als ze drents spreken. Ondanks dat de drentse taal steeds minder gesproken wordt zijn er nog altijd mensen die graag zien dat er bij een regionale omroep als RTV Drenthe louter in die taal gesproken wordt. Die mensen roepen om het hardst dat al dat hollands niet thuis hoort op hun omroep, en dat de werknemers van drentse komaf moeten zijn. Een ietwat dubieuze voorstelling van zaken in mijn optiek.

Ik werk voor de drentsche omroep, maar ik ben van oorsprong geen drent, ik zal dit ook niet worden want zo tolerant is de provincie niet. Mijn vriendin en zoon zijn absoluut drents, hun viend en vader blijft, ondanks een enorme kennis van het drentse land, altijd een hollander. Ik zou, als het aan een paar drents-extremisten ligt niet bij hún omroep mogen werken. Dan zou de omroep me wel missen, en met mij nog 90 procent van de werknemers. Want er werken nogal wat níet-drentstaligen bij RTV Drenthe. Nu ik er zo over nadenk, ik ken niet één drentstalige cameraman....

Wat die 90 procent wél gemeen heeft is hun liefde voor de provincie, én hun liefde voor radio of televisie maken. Samen maken ze radio en tv voor iedereen die in Drenthe is geinteresseerd, en niet alleen voor een clubje gaorenkloppers.

D90

2008-11-20T23:00:00.000+01:00

Sinds een jaar of 3 ben ik weer een beetje aan het fotograferen met een spiegelreflexcamera. Ik kocht toen een Nikon D70s, ik heb er inmiddels een paar lenzen en een goede flitser bij. Nu wilde ik eerder dit jaar al overstappen naar een Nikon D80, totdat Nikon uitkwam met de D90. Een camera met een CMOS sensor die to 1600 iso zo goed als ruisvrij blijft, 12,5 MP en een 3" high res LCD. Én als klap op de vuurpijl, je kan er ook mee filmen. Goed doorlezen die reviews, want alleen manual focus, auto iso, en geen live aanpassing van diafragma of shutter. Is allemaal heel goed mee te leven, goed instellen en weten wat je wilt. Grootste plus van het filmen met een spiegelreflex is dat je waarneemt met een grotere sensor dan doorgaans in een profi broadcastcamera te vinden is, en je draait met fotolenzen. Met name dat laatste maakt een groot verschil in het gebruik van je scherptediepte. Je krijgt nu een prachtig plaatje zoals we gewend zijn van dure film producties. Ik zie er wel wat in, en heb al een afspraak staan om een videoclip te maken in het begin van het volgende jaar. Ik zie geen enkele reden om dit niet te proberen met een fotocamera. Tis voor de leut, maar het mag wel goed. Ik hoop binnen enkele weken de camera in mijn tas te leggen, naast de D70s, want die hou ik graag als back-up. Onderstaand filmpje vond ik bij een collega Nikonian, het laat zien wat je met de D90, een paar knappe prime lenzen en een goede editor kan maken. Wel even op hoge kwaliteit bekijken natuurlijk...

Gevaar!!

2008-11-19T00:31:00.000+01:00

Ik doe mijn eigen stunts zelf.. Althans, ik ga ver voor een shot. Want er is zelden diep nagedacht over een verantwoorde werkplek voor een cameraman. Wat doe je als je een vrachtauto, al rijdend, van voren moet draaien? Dan ga je in de laadruimte van de Zafira zitten, met de achterklep open, je zet je schrap tegen de zijkant en je hoopt op het beste. In een enkel geval zeker je jezelf met een spanband, maar als zulks niet voorhanden is, dan hoop je dus op het beste. Ook voor de Sinterklaasfilm van de vorige blog moesten er achtervolgingsshots opgenomen worden. Van afstand, vanuit de bijrijdersstoel, point of view bestuurder, en vanuit een rijdende auto die voor de stoet uit scheurde. Nou ja scheurde, de achtervolging ging zo snel als de langzaamste auto, en dat was een politie 2-takt uit het verkeerspark in Assen. Dat ding gaat maximaal 20 kilometer per uur. Maar goed, dat is ook nog best hard vanaf de bumper van een auto.

Op Mallorca filmde ik mee aan de DVD van 'VanDeWijs'. Voor het nummer "Harrie kan scatten" moesten we plaatsnemen achterop een vrachtwagen die door een dorpje reed. Zonder railing natuurlijk, want dat staat niet mooi in beeld.. Terwijl de politieauto's ons gewoon voorbij rijden draaien wij de clip, want van ARBO regels hebben ze in Spanje nog nooit gehoord. Alleen bij het keren in een aardappelveld moet iedereen zich vast houden want dat hobbelt een beetje. Slechts de piano is aan de vrachtauto vastgezet, want die hebben we nog nodig voor het nummer 'Boerenkool'

Ooooh....

2008-11-17T21:19:00.000+01:00

..oohh, oooh, ooh. Dit zo'n beetje wel de tekst van de PolitiePiet.

We filmen de scenes bij de Baggelhuizerplas in Assen. De boef heeft een bal in water gesmeten waarmee hij eerder alle Zwarte Pieten heeft versteend. Meneer Rik en de PolitiePiet zien het gebeuren, en meneer Rik springt met zijn athletische lichaam in het water. Het is waterkoud, het water is ook koud. De boef en meneer Rik worstelen onder water om de bal weer te pakken te krijgen. Na 10 minuten zijn beide acteurs voldoende onderkoeld, en gaat de hele crew naar het binnenzwembad om daar de onderwaterscene te draaien.

Het is de eeuwenoude strijd tussen goed en kwaad die zich hier voor mijn lens afspeelt. Zelfregisserend, en met 1 camera draai ik dit jaar voor de traditionele Sinterklaasfilm van RTV Drenthe. Om het budget nóg kleiner te houden is geen goede cameraregisseur, en geen tweede camera ingehuurt. Dat tweede is niet zo'n probleem, als er twee camera's 1 scene moeten draaien duurt het over het algemeen nog langer eer de 'mis en scene' staat. Maar zo alleen is het wel aanpoten, en moet ik me ernstig in het verhaal verdiepen om te zien of we nog wel de goede kant uit 'achtervolgen'. Als ik niet oplet dan rennen de 'goeden' de 'slechten' tegemoet, in plaats van er achteraan. Er wordt met louter vrijwillige amateurs gewerkt dus tekstvast zijn ze niet echt. Is helemaal niet erg, zolang we in de tekst maar van A naar B komen.

Twee dagen hebben we nu gehad, nu nóg twee en het geheel kan gemonteerd worden, op 3 december om 14.00 uur is de eerste uitzending van de film. Hij zal daarna op 4, 5, 6 en 7 december weer vertoond worden op de zender. Maar op de vierde december gaan we ook kijken hoe het live publiek de film ervaart. Dan is er voor de kinderen van de omroepmedewerkers het Sinterklaasfeest, en zullen enkele van de hoofdrolspelers ook in hun rol aanwezig zijn. De kinderen kijken vol spanning naar een verhaal, en wij naar hun gezichtjes. Hebben we het goed gedaan? Is alles duidelijk en kinderlijk genoeg? Als de kijkertjes tevreden zijn, ben ik het ook.

Geschiedenis..

2008-11-13T00:34:00.000+01:00

..De geschiedenis herhaald zich. Zo ook de Drentse Geschiedenisquiz. Vorig jaar had ik nog de regie over deze show, maar dit jaar heb ik mij, op eigen verzoek, een camera ten deel laten vallen. Niet dat ik als regisseur de boel in het 100 heb laten lopen hoor, integendeel, het ging prima. Maar ik voel me bij dit soort klussen toch nog wat lekkerder als ik zelf kan helpen met bouwen, trekken van kabels, en niet in de laatste plaats, het camerawerk. Als regisseur moet je toch een paar weken van te voren gaan vergaderen, en discusseren over futiliteiten. Die tijd heb ik op dit moment gewoon niet, er gebeurt zoveel op dit moment in ons bedrijf. Bij bijna alle producties heb ik wel een rol, soms heel klein en kort, maar soms iets duidelijker.

Zaterdag aanstaande ga ik draaien voor de nu al legendarische 'Sinterklaasfilm' van RTV Drenthe. Waar alle omroepen al lang klaar zijn met de montage, gaan wij, vlak voor de verjaring van de oude baas, het werkje nog opnemen. Over twee weken moet het klaar zijn, en tot die tijd zal ik er vast nog wel even over berichten.

Een andere lopende klus is 'Heren in Kwestie'. Een wekelijks live praatprogramma dat nog in zijn eerste seizoen zit. Dit programma regisseer ik wel, en met veel plezier. Het is een waardige afsluiter van de week. En het begint een heel aardig programma te worden. Iets nieuws moet altijd de tijd hebben om te groeien, en zijn plaats op de zender te vinden. Na een pauze in de zomer zijn we verder gegaan met de vooruitgang die we vlak voor de zomer hadden geboekt. Een beetje slijpen hier en daar, wat veranderingen in de volgorde van gasten. Muzikaal intermezzo in de show. Het wordt nog wel wat... Het nadeel van zo'n programma is dat het nogal een wissel trekt op het budget van de omroep, maar aan de andere kant is het wel een programma waar je niet zonder kunt. Veel politici hebben het programma inmiddels omarmt, en komen graag aan tafel hun verhaal doen. Het zou jammer zijn als je door bezuinigingen dit soort programma's niet meer kan uitzenden.

Toch zie je dat zo vaak bij de regionale omroepen. Een mooi programme, sneuvelt na 1 seizoen omdat het teveel centjes kost. Als je echt goed gaat kijken naar de uitgaven zul je vaak zien dat het met minimale middelen gemaakt wordt, en dat er door creatief werken met weinig, véél gemaakt wordt. Een programma met inhoud, dat een podium biedt aan de politiek, of verdieping, legt het af tegen snel gemaakte, 13 in één dozijn passende 'magazines'.... 'Maar de inhoud hebben we al in het dagelijkse nieuwsprogramma..' hoor je dan. 'Dat is onze core-business' Een nieuwsbulletin heeft geen ruimte voor een boeiend gesprek van 10 minuten. Dat wordt meestal gevuld met 5 repo's van maximaal 2 minuten over dingen die de gemiddelde internetter 's middags al op een regionale webkrant las.

Ik wil het werk van de regionale televisiejournalist niet meteen degraderen, maar zijn werk zou meer tot zijn recht komen als er na vertoning van het filmpje over gepraat gaat worden aan een tafel, met mensen die er toe doen. Kijkers die kunnen inbellen met een frisse mening. Uitgepraat? Dan gaan we verder met het volgende item wat onze mede-provincialen bezig houdt...

Goede televisie meets 'Het nieuws'.... het kan, maar je moet het durven maken. Je móet het durven maken, want door het internet verouderd het nieuws tegenwoordig steeds sneller. Als je niet snel je vorm van televisie maken, en nieuws brengen veranderd, ben je binnen een paar jaar zélf geschiedenis, en ben je nog slechts een vraag in één of andere geschiedenisquiz.

EMA!!!!

2008-11-07T01:22:00.000+01:00

Vanavond zendt MTV de MTV Europe Music Awards uit. Traditioneel in november is er de beste Awardshow van Europa. Een feest van licht, geluid en cameravoering. Vanavond was het in Liverpool, het dorp van The Beatles. Sir Paul kreeg dan ook, uit handen van Bono, de Ultimate Legend Award uitgereikt.

In 1997 hed ik het onwaarschijnlijke genoegen om als camera-assistent deze show van héél dichtbij mee te maken. Ik was toen net bezig met een interne opleiding bij het NOB, ik maakte deel uit van een clubje techneuten die voor MTV Europe een paar leuke klussen mochten doen. De EMA's is daar één van. Onder leiding van onder meer de grote Hamish Hamilton, waarmee ik later nog een paar keer mocht werken, repeteerden de Engelse cameramensen de show, en wij van het NOB voorzagen hen in de faciliteiten. Als NewBee in dit vak liep ik backstage, kruiste het pad van U2 en vergaapte ik me aan de geweldige show.

Het werken met die engelsen was een feest. Het was een hechte groep die we bij veel concertregistraties weer terug zagen komen. Iedere cameraman/vrouw had zijn eigen plaats bij het concert waar hij uitblonk, Hamilton regisseerde dit alles door slechts de timing van bewegingen te cue'en en de stijl voor te kauwen, de rest deed zijn schakelaar Rob, en het geheel bleef in de maat door hun vaste regie-assistente Hayley. Wat me met name opviel was het zwoegen van de cameramensen, alles voor de show geven, slechts tevreden zijn met de beste shots. Maar ook hun enthousiasme als ik iets te vragen had of toevoegen kon. Ik kreeg vaak de kans om, naast het 'grippen', zelf de camera te bedienen bij Rock am Ring of Rammstein in Berlijn. Ze hielpen me met het goed uitvoeren van rijders op de rails, of lopen met een HandHeld camera. In mijn eerste jaar als cameraman in opleiding pakte ik die kansen met beide handen aan.

Bij het NOB kreeg je die kansen niet zo snel. Als ik een oudere NOB cameraman assisteerde vond hij het met name belangrijk dat ik z'n camera bouwde, en koffie haalde voor hem. Ik ben daar getuige geweest van een arrogantie waar ik óók weer veel van leerde. Toch was het NOB een instituut waar het cameravak tot in de puntjes werdt beheerst. Maar het meeste heb ik toch geleerd van de engelsen. En Hamish Hamilton zal toch altijd wel voor mij een voorbeeld blijven, de rust, het persoonlijke en vooral de energie die van hem uitgaat is aanstekelijk. Met een handdoek om de nek tegen het dak aan springen in de NOB 61, op de klanken van The Prodigy of U2. Complimenten en correcties tegelijk uitsprekend.

Ik hoop dat ik, als ik later groot ben, een beetje van die kwaliteiten zal hebben. Tot die tijd kijk en leer ik van de Engelsen, want die weten ook wat TV maken is.........

Obama verslagen..

2008-11-05T00:08:00.000+01:00

...door Nederlanders

'Laten we lekker met een grote groep afreizen naar Amerika, en een kleine groep Nederlandse kijkers verwennen met reportages over de verkiezingen' 'We moeten laten zien hoe een Hollander tegen de verkiezingen aankijkt'

Ik vermoed dat er veel zinloze argumenten zijn gebruikt om een goede reden te hebben om als Nederlandse actualiteitenrubriek naar Amerika te gaan.

Ik kijk op dit moment naar Nova, rechtstreeks vanuit NewYork. Twan schakelt er lustig op los, vanuit de hele VS van A staan de Willem Lusten ons te vertellen dat Obama de grote winnaar gaat worden. Bij Twan schuiven een serieus kijkend BNN-blondje en een Regisseur met Hollywood ambities aan. Moet ik blijven kijken of ga ik naar 1 Vandaag, Netwerk of de NOS?? Er zal zelden zoveel parkeerruimte zijn geweest op het mediapark in Hilversum als vandaag. Bijna alle medewerkers van de publieke zenders zijn de presidentsverkiezingen aan het verslaan. Komt dit omdat er een zwarte Amerikaan president kan worden? Omdat er een democraat gaat winnen? Omdat het nu zo goedkoop verblijven is in Amerika vanwege de sterke Euro? Omdat we in Nederland zo opkijken tegen dat bizarre land van de onbegrensde mogelijkheden? Of gewoon omdat het kan?

Omdat er teveel geld naar de nationale publieke omroep gaat. En al dat geld moet worden opgemaakt. Vroeger sloegen de actualiteitenrubrieken nog weleens de handen ineen, en maakten ze een gezamelijke uitzending die de kijkersvrindjes op de hoogte hielden van eventuele ontwikkelingen in de wereld. Waarom nu niet, waarom de aandacht verdelen over zoveel omroepen?

Ook ik kijk tot vanavond laat naar de verkiezingen, en ook morgenochtend, als mijn zoon zich weer meldt, zal ik afstemmen op een zender die mij verteld wie de nieuwe president van Amerika zal zijn. Eerder kon ik me prima redden met CNN of BBC, of de NOS of RTL. Ook nu zal ik naar die zenders kijken, en ik zie absoluut niet in wat de toegevoegde waarde is van Nova, 1 vandaag of Netwerk. Weggesmeten geld vind ik het. En een grof schandaal dat er zó met de spaarzame centjes voor de Nederlandse Publieke Omroep omgegaan wordt.

Terug naar de orde van de dag.

De Filmpjes..

2008-10-29T21:38:00.000+01:00

Lang Leve YouTube!! De zaak heeft een YouTube kanaal, dus kan ik hierbij de filmpjes van deze, en deze blog plaatsen.

Brommer..

2008-10-26T22:52:00.000+01:00

'...en dan gaan we nú naast hem rijden en zoek je hem maar op' Dit hoor ik over de intercom in mijn helm. Ik sta achter op de motor en ga langzaam zitten, ik schrik me kapot, want waar ik een helmkist verwacht voel ik niets, en ik flikker bijna van de motor af.

10 minuten eerder reden we nog op de grote BMW van Dirk zelf, we volgen de Wintertriathlon in Assen. Met mijn schaarse ervaring op de motor moet ik nu 3 diciplines doen; lopen, fietsen en schaatsen. Respectievelijk 10 kilometer, 50 kilometer en 20 kilometer. Met name tegen het schaatsen zie ik een beetje op. Vol gas langs de binnenbocht, vlák langs het ijs. Als we nu vallen, nemen we de hele kopgroep mee...

We vallen niet, maar het valt me zwaar. Inmiddels lukt het me wel weer om als een wokkel op de motor te zitten, maar het was alweer een half jaar geleden en mijn rug is stijver dan ik dacht. Het helpt me ook niet dat het ene rechte stuk in het felle najaars zonlicht staat, en het andere in de schaduw. Ik red me wel, en verheug me op de eerste koersen in het nieuwe jaar. Mijn goede voornemen heb ik al; vaker achter Gert of Dirk staan, en werken aan mijn ervaring in deze dynamische vorm van camerawerk.

De Fabriek..

2008-10-22T01:10:00.000+02:00

Terwijl ik door het enorme gebouw de weg naar de uitgang zoek, begin ik opeens de tune van 'De Fabriek' te fluiten.

Ineens voel ik me heel klein en alleen hier, zojuist heb ik een groot gedeelte van een geschiedenisprogramma opgenomen. Een mevrouw uit Emmen is 37 jaar geleden uit Joegoslavie naar Nederland gekomen om hier kousen te maken in de Danlon fabriek. Voor het programma 'Het verhaal van Drenthe' volgen we haar verhaal over de fabriek. Het pand staat al een decennium leeg, en alles herinnert aan de tijd dat honderden meisjes in een enorm naaiatelier de kousen maakten en in zakjes stopten. 1 uur eerder maakte ik me nog ernstig zorgen over de zenuwen van de mevrouw, ze is nerveus voor de opnamen en komt soms moeilijk uit haar woorden. Het is voor haar heel bijzonder om 35 jaar na dato weer voor het eerst op deze plek te zijn. Nadat we de personeelskantine hebben bezocht gaat het weer beter met haar. Hier ligt nog steeds dezelfde vloerbedekking, en ook dezelfde gordijnen hangen voor het raam. Die hangen daar al zó lang dat ze op dit moment weer in de mode zijn.

Ik moest even terug naar de auto om een verse accu voor de camera op te halen. Eenmaal terug bij de camera richt ik me op alle details in de hallen. Er zitten nog stickers op de muren, een kalendersticker van Esso met de kalender van 1976. Oude speakers bungelen aan een touwtje aan het plafond en zelfs de bekerkast in de kantine hangt er nog. Daarin staan nog de bekers uit de zeventiger jaren waar vroeger het bedrijfsvoetbalteam nog zo voor had gestreden. Terwijl ik een shot maak van een paar oude schakelaars aan de muur hoor ik plots de mevrouw een kreet van herkenning slaken. Ik loop met draaiende camera naar haar toe en zie over haar schouder waar zij met de hand voor de mond naar staat te kijken. Een toerismeposter van Joegoslavie, 'die is hier altijd blijven hangen' zegt ze. Ik draai om haar heen en registreer de stilte. Ik zie aan haar gezicht dat ze 37 jaar terug in de tijd is met haar gedachten. Ze loopt van de camera weg, en ik draai de lens naar onscherp. Dit wordt het laatste shot van de uitzending. Dit was háár verhaal, dit was óók het verhaal van Drenthe.

Lidl liedje..

2008-10-15T00:42:00.000+02:00

Ken je dat? Een liedje wat je hoort en vervolgens niet meer uit je hoofd gaat. Soms niet erg, maar vaak een drama. Zo'n liedje is 'Bie de Lidl' van Voorheen de Bende mit Pazzipanten. Een groningstalig bandje, en ze waren afgelopen vrijdag in ons programma 'Heren in Kwestie' te gast. Nu werd er aan tafel gepraat door één van de zangers, maar de bedoeling is dat het stukje natuurlijk ook live gezongen zou worden. Dat betekent voor mij, ik word geacht één en ander te regisseren, dat ik me enigzins verdiep in het chanson zodat we het een beetje kunnen schakelen met 3 camera's. Dit lied blijft na 1 keer al hangen, laat staan als je het 4 keer in de voorbereiding en 3 keer tijdens de repetitie hoort...

Tijdens het programma op vrijdagavond zullen we elke week een muzikale gast hebben. Voorwaarde is dat het uit maximaal 4 mensen met bijv. gitaren bestaat, of uit max 3 personen met onze vleugel. Niet meer en geen drumstel. Reden; te weinig ruimte op de vloer, en te weinig ruimte op de mengtafel. Vandaag belde onze productie-stagiare met het bandje van vrijdag, zij willen met 6 personen komen, en alle 6 spelen ze op een bepaalde vorm van gitaar, behalve 1, die speelt op een Dobro. Een stuk slagwerkdoos..

'Kan niet' zei de stagiare, maximaal 4 personen met instrument... 'OK, dan komen we wel met 5 en laten we de ukelele wel achterwege' antwoordde de manager... 'Telt u even mee.....?' . was de repliek van de stagieuze. Resultaat; ze komen wel, maar spelen een ander nieuw nummer, met z'n vieren. Puntje voor de stagiare.

Tip!! Niet het liedje bekijken omdat hardnekkig!!

Geduld..

2008-10-12T01:08:00.000+02:00

..is een schone zaak. Heb ik meestal ook wel, maar niet als iets niet zo gaat als voor ogen had. Vandaag waren het nichtje Nikki en neefje Robin van onze Max op bezoek. Natuurlijk wilde ik die drie eens leuk op de foto zetten, maar door een gebrek aan ervaring met modellen, laat staan met modellen die lak aan je hebben en volkomen hun eigen gang gaan, werd dit een soort mission impossible. De les van vandaag; ga niet met een vooropgezet plan kinderen fotograferen, laat ze hun eigen ding doen en misschien rolt er iets leuks uit. Zoals deze:

Filevrij..

2008-10-11T12:00:00.000+02:00

Het is exact 8 uur als wij neerploffen op het pluche van het Nieuwe Luxor in Rotterdam, het zaallicht gaat uit en de voorstelling begint. Het ensemble zingt het eerste thema van Les Miserables, en ik ben in gedachten bij de auto. Want deze staat op de kade aan de maas, net naast de Erasmusbrug. Ik heb er geen slagbomen gezien en ik vraag me af of ik straks geen boete krijg. Ach, dan maar een boete, als ze het ding maar niet wegslepen. Nee...., dat kan niet eens want de auto staat pal aan de waterkant, daar kan geen vrachtwagen meer voor....... 'Ik heb hem toch wel op de handrem gezet?!' vraag ik me bijna hardop af. Er doemt ineens het beeld van een lege plaats op waar ooit onze auto stond, en belletjes die aan de oppervlakte van de maas komen borrelen. In de pauze ren ik als een gek van de vierde verdieping naar beneden en worstel me tussen de rokende mensen bij de hoofdingang een weg naar buiten. Gelukkig, hij staat er nog én op de handrem.

De tweede helft van de musical ga ik er eens echt voor zitten. Ik ben blij dat ik het verhaal al ken, in het premierejaar heb ik Les Mis al gezien in Londen, en 10 jaar later weer in datzelfde theater op West End. Mijn angst werd bevestigd, de verstaanbaarheid in het nederlands is soms zeer slecht. Liedjes zijn soms zo ingewikkeld en ouderwets vertaald dat je er geen touw aan kan vastknopen. Gelukkig is de geluidskwaliteit geweldig, en het orkest werkelijk fantastisch. Ook de hoofdrollen werden geweldig vertolkt door de sterrencast die die avond dienst had. Mooi theater ook, Luxor, gelegen op een mooie plek in de Maasstad. Alleen de reis ernaar toe was een drama. Op filevrije dag verwacht je ook niet dat je moet omrijden voor 30 kilometer file op de A12.

Super de Lux...

2008-10-06T23:06:00.000+02:00

Kende je deze al? Het is Sacha de Boer die live in het Staatsjournaal de belichter van dienst afbekt. Mevrouw vindt dat het licht te fel is voor haar ogen.. Maar dat klinkt bekend, iedere cameraman zal weleens hebben meegemaakt dat de ster of een bobo begint te piepen dat het licht op hem of haar te hard is. 'Ik wil niet in de zon kijken, ik ga met mijn rug in de zon staan' Als ik dan probeer de gast er vanaf te praten omdat haar haar er dan uit gaat zien alsof het in brand staat trek ik meestal aan het kortste eind. De reporter van dienst heeft dan al snel de neiging het voor zijn gast op te nemen, en we eindigen dan meestal binnen in een kantoor of aan de verkeerde kant van het licht. Hetzelfde probleem doet zich voor met mensen die een pet of zonnebril dragen...

Ook in onze studio komt het wel eens voor dat de presentatreuze begint over het licht. 'Gisteren was het veel zachter' hoor ik dan, en ik leg dan maar weer uit dat het studiolicht al maanden niet is aangepast. Het is de enige variabele in onze studio die slechts zeer zelden een aanpassing vraagt. Hooguit moeten de camera's iets aangepast worden wanneer de 'Anchor' in diepzwart of sneeuwwit gekleed gaat. 'Zeg, die lamp schijnt precies in mijn gezicht, is dat altijd zo geweest?' Ja, dat is je voorlicht. Hangt er al jaren, en zorgt er voor dat de mensen kunnen zien wat een mooie ketting je om hebt. Alleen kwam zij net uit een donkere hoek van de studio, en moesten haar ogen gewoon wennen aan het licht.

In het geval van eerder genoemde NOS presentatrice vind ik dat ze er prima uitzag, goede make-up en een prima belichting. Het enige niet-professionele in die uitzending was de opmerking van de Diva in kwestie. ~~Wacht maar tot je wat ouder bent geworden, dan ben je maar wat blij dat de belichter met een bak lampen de groeven in je gezicht maskeert~~. Niet meer doen, ga maar gewoon even over praten wat er mis ging die avond. Verder trouwens een vakvrouw natuurlijk..

Zand of Veen..

2008-10-06T15:35:00.000+02:00

Waar rijden race auto's beter op, het zand van Zandvoort of het veen van Assen. Op het asfalt natuurlijk, en of dat nu in Zandvoort of Assen ligt maakt dan niet uit. Waar het asfalt zich bevind maakt niet zoveel uit, maar de vorm van die strook is meer van belang. En de faciliteiten voor de teams, pers en publiek zijn ook belangrijk, net als de bereikbaarheid van het complex. Met name op die laatste twee punten wint het TT circuit het van Circuit Park Zandvoort ben ik van mening. Vanaf de snelweg draai je zo de Haarweg naar de TT baan op, en ook met parkeren ben je tegenwoordig in Assen zo klaar. Lekkere zitjes op permanente tribunes, en een paddock waar je U tegen zegt, van alle gemakken voorzien. Én het is maar 10 minuten fietsen van mijn huis, ook niet onbelangrijk.

Echter, de sfeer die Zandvoort in álles uitademt maakt het tot een geweldige baan. Met je reet in het duin zit je boven op de actie. Met de glooiing in sommige bochten is het een geweldig gezicht om de auto's ze volgas te zien nemen. De uren in de file die nodig zijn om als bezoeker aan te komen worden dus ruimschoots goed gemaakt door de ambiance. Bovendien wordt je ondergedompeld in het aanhoudende enthousiasme van de ware autosportliefhebber die het er wel voor over heeft om tot op de draad nat te worden.

Want nat was het gisteren tijdens de eerste race van het A1GP kampioenschap. Geweldig om daar tussen die menigte mijn werk te mogen doen. Terwijl die oranje schmink van de gezichten afdroop bleef men het teleurstellende Nederlandse team van harte steunen. Hulde voor de fans!! Slechts 1 kwart van de deelnemende landen haalden de finish van de hoofdrace. Een belangrijk deel viel uit door de regen, de rest kwam niet eens aan de start bij gebrek aan auto. Ferrari kreeg het niet voor elkaar om alle teams op tijd van een bolide te voorzien. Er waren zelfs coureurs die op zaterdag pas voor het eerst in hun auto plaatsnamen.

Een evenement waar je als Nederlander trots op kan zijn, waar het ook verreden wordt. Beide circuits krijgen van het kabinet 12 vrije geluidsdagen. Er moet alleen een verandering in de wet voor gemaakt worden, en dát kan in dit land nog wel minstens 4 jaar duren.

Relus..

2008-09-29T23:05:00.000+02:00

Vannacht is Relus ter Beek overleden. Hij was nog altijd Commissaris van de Koningin in Drenthe, en een bevlogen politicus en sportliefhebber. Ik heb de man niet goed persoonlijk gekend, maar ik heb toch een aantal leuke momenten met hem meegemaakt. Zo was hij op onze uitnodiging in Srebrenica in Bosnie, 10 jaar na de val van de enclave waren wij van de omroep daar voor een reportage. De avond vóór de draaidag met ter Beek ontmoette we hem in ons hotel. Samen hebben we die avond daar gegeten.

'Is iemand van jullie wel eens eerder in Joegoslavie geweest?' vroeg Relus. Ik antwoordde dat ik 'officieel' hier nog niet eerder was. Natuurlijk vroeg hij wat ik precies bedoelde. Ik vertelde hem dat ik ten tijde van de Joegoslavie-oorlog aan boord van de Hare Majesteits Walrus voer. Een onderzeeboot uit de gelijknamige klasse, en wij verzamelde daar heimelijk informatie over de oorlog aan land. Relus veerde direct op en ik merkte dat ik daar een snaar mee raakte. Hij was in die tijd minister van defensie, en wist van de, toen, geheime missie die wij daar hadden. De rest van de avond zaten we te praten over de Neerlandse onderzeedienst, zijn bezoeken aan de Koninklijke Marine en natuurlijk zijn theezakjes avontuur.

'Edwin, geef maar even een gil als je gaat filmen, dan stop ik die sigaret even achter mijn hand weg' Ons bezoek aan Srebrenica en de begraafplaats van Potocarie liet hem niet koud. Regelmatig trok hij zich even terug om in gedachten weg te zinken of liet hij zijn emoties de vrije loop. Voor hem een moment om een peuk op te steken, lekker voor het moment maar het staat zo lelijk op tv dus niet filmen.

Sinds die reportage wisselden we altijd wel een knipoog of een hand uit als we elkaar zagen. Hij was, zoals hij dat zelf ook zei, tenslotte de voormalige baas van die onderzeeboot bakker.

Vandaag was een drukke dag met extra uitzendingen en interviews met kopstukken uit zijn omgeving. Vanavond ben ik nog even gaan zitten voor die indrukwekkende reportage over Srebrenica. Een bijzondere dag met een bijzondere man. Een drent onder de drentenaren. Mijn medeleven gaat uit naar zijn familie.

Hier een link naar de reportage: klik

poele poele poele....

2008-09-23T22:53:00.000+02:00

Wanneer er om de één of andere reden niet meer dan 1 camera ergens is toegestaan, wordt vaak de afspraak gemaakt dat die camera als pool voor de andere omroepen. De Poolcameraman (Engels....niet de goedkope Oost-Europeanische tegelzetter) ziet zijn beelden dan bij alle aanwezige omroepen terug. Eerder heb ik dat namens de omroep ook al eens moeten doen. Vandaag dus weer, maar nu in de rechtbank van Assen waar de eigenaar van de afgebrande loods in de Punt terecht moest staan. Hem is ten laste gelegd dat hij schuldig is aan de dood van de drie brandweerlieden omdat hij zou hebben gerommeld met de zekeringen. Een deskundige was er niet zo zeker van dat dat de oorzaak is van de brand, en mogelijk wordt de verdachte dan ook op vrije voeten gesteld en gaat hij niet de 5 jaar brommen die het openbaar ministerie hem zo graag ziet doen.

Er zijn bedrijven waar men vaker met het Poolbijltje hakt, maar zoniet het onze. Dus moest er een plan uit de duim geschud worden. Zo heb ik er voor gekozen om met een arsenaal recorders naar de rechtbank af te reizen. 1 recorder zou naast mij in de rechtzaal staan, met daarin de schijf voor vijf. Deze master ging ik vervolgens kopieren voor de collega-omroepen. Idealer zou zijn om een touwtje uit de camera naar de kopierstraat te trekken, maar de edelachtbare stond het ons niet toe om een kabel de rechtzaal te laten verlaten.

Het was een dag van hollen en stilzitten. Hollen tijdens de schorsingen om alle interviews te draaien, daarbij wachtend op de collega's en andersom, en stilzitten tijdens de enorm langdurige verhoren die ik niet mocht filmen van de rechtert. Af en toe kon ik de zaal verlaten om eens bij te kletsen met de collega cameramensen van de andere omroepen. Het is wel een kleine wereld, maar vandaag kende ik ze allemaal goed, en dat komt niet zo vaak voor. Dus samen dronken we koffie, en wisselden we sterke cameramannenverhalen uit. Na afloop waren de omroepen dik tevreden met Destenis, en ik doe hierbij een oproep aan de winkel om ondergetekende en Appie S. te verblijden met een extra dik kerstpakket.

Buren..

2008-09-20T02:16:00.000+02:00

Morgen is het Nationale Burendag. Dé dag om je buurt beter te leren kennen. Iedereen in Nederland kan een buurtfeest organiseren én daarvoor geld lospeuteren uit het Oranjefonds. Ik ken mijn buren al heel goed, met grote regelmaat vormt zich een groepje buren zich rond de picknickbank op het grasveld in ons hofje. Een spontane BBQ of drankgelag, en we hebben het leuk. Bindende factor in deze; de kinderen. Ik woon in een nieuwbouwwijk, en in ons hofje wonen 7 kinderen die jonger zijn dan 3 jaar.

Vanmorgen werden de door subsidie betaalde Huurfeestelementen hier afgeleverd. Een feesttent, bankjes en tafels, sumoworstelpakken en een enorm springkussen. Een eerder aangeschaft volleybalveld bepaald de verdere inrichting van ons hofje. Een bij de gemeente werkzame buurman heeft het geheel georganiseerd, en ivm het volleybalveld ook maar geregeld dat de wipkip 10 meter verplaatst is.

De Nationale Burendag is in beginsel niet voor ons bedoeld vrees ik. Wij gaan al heel aardig met elkaar om. Maar toch is dit een clubje dat de mogelijkheid tot een feestje niet zal laten schieten. De dames gingen vanavond met elkaar uit eten, de heren zetten het feestje (lees: tent, springkussen) alvast op.

Op de picknicktafel staan inmiddels enkele lege flesjes en blikjes bier tussen de 5 babyfoons. De mannen passen goed op.. De dames komen thuis, drinken nog een pot thee, en praten over de kinderen.

Tot zover het voorprogramma, morgen giet het los.

Iets nieuws..

2008-09-16T01:23:00.000+02:00

Wat een heerlijke baan heb ik toch. Dit denk ik vaak als ik in het zonnetje door het Asser bos fiets op weg naar mijn werk. Een kwartier fietsen van mijn huis, nooit in de file, veel invloed tijdens het maken van programma's, vast salaris, af en toe een klusje buiten de deur en een paar leuke creatieve collega's. Collega's met wie ik al de nodige leuke programma's heb gemaakt, ook goede programma's en een paar programma's die we wel góed hebben gemaakt maar waar ikzelf niet voor zou thuisblijven. Het gaat dan om de kwaliteit. Creatieve programma-ideeen, en creatief licht en decor gebruik.

Maar de laatste tijd moet ik steeds vaker creatief met niets zijn. Dat wil zeggen dat het woord creatief te vaak in 1 zin met bezuiniging gebruikt wordt. Er is dan geen budget om een televisieprogramma het 'smoel' te geven die je denkt dat het nodig heeft, en dan moet je ineens maar 'creatief' doen. Een ander soort creativiteit dan die ik in gedachten had toen ik 12 jaar geleden met dit werk begon.

"Dan ga je toch ergens anders werken Stenis" hoor ik u denken. Dat kan, ik ben allround genoeg om voor een brede groep programmamakers te werken. Sinds ik geen freelancer meer ben heb ik echter niet zo'n groot netwerk meer. Ik zou ook kunnen solliciteren bij mijn vakbroeder Jan Rein. Maar dan moet ik toch echt verhuizen naar het door de Drenth zo gevreesde Westen. Ik kwam er ooit vandaan, maar inmiddels hebben mijn wortels zich verschoten in het Drentsche zand.

Rechts van het tekstvak waarin ik deze hersenspinsels schrijf verschijnt inmiddels een grote advertentie van Monsterboard. "Je nieuwe leven wacht op jou" staat er. Een teken van boven?? Maar waar is dat nieuwe leven? Is het in Hilversum, ik weet inmiddels dat dat voor mij niet meer het summum is. Waar je ook werkt, je hebt maar 1 baas en dat is de kijker. Welk logo er ook in de rechterbovenhoek prijkt, het moet gewoon goed zijn.

Misschien heb ik er wel gewoon zin an om iets nieuws te gaan doen. Misschien moeten we eens gaan nadenken over een nieuw programma om zo iedereen die in Drenthe is geinteresseerd weer aan de buis te kluisteren. Een nieuwe frisse benadering van het onderwerp, cameravoering en interviewen. Leuk, een collega heeft een halfjaar geleden al iets op papier gezet. Laten we dat er eens bij pakken, misschien heeft iemand er oren naar.

Er schieten me ineens allerlei 'creatieve' ideeen binnen. Shots, decors, belichting, draaistijlen, veel tussen de mensen op straat, altijd in de buurt, de stem van het volk, verdieping in de studio...... Genoeg stof tot nadenken zolang schraalhans de keukenmeester is. Ik weet zeker dat ik morgen weer fluitend op de fiets naar mijn werk ga. Tis tenslotte de eerste dag van mijn nieuwe leven...

Vulling..

2008-09-14T23:16:00.000+02:00

Om een uitzendcarrousel precies 1 uur te laten zijn moet wij van de omroep regelmatig promo's en clips tussen de programma's plaatsen. Die clips worden met regelmaat door de betreffende artiest zelf door de brievenbus gegooid. Aan iemand in ons bedrijf dan de taak om te kijken of het werkje wel aan de laagste kwaliteitsstandaard voldoet. Zoniet dan zal het de lijst met vulclips niet halen. Zoja dan wordt het aan het systeem toevertrouwd, en kan de regisseur van dienst zijn lievelingsliedjes delen met de kijker. Zo zijn er regisseurs die louter Belle Perez laten zien, waarom is mij een raadsel ;-) Anderen maakt het geen moer uit, als het liedje maar precies 3 minuut vierentwintig duurt, dan sluit het volgende program weer op de juiste tijd aan. Zelf geef ik de voorkeur aan eigen werk, dat is dan een optreden die uit een eerder uitgezonden programma is geknipt, een beunklus van ondergetekende of een clip gemaakt 'tussen neus en lippen door'

'Heb je even een half uurtje de tijd? Hansen Tomas komt zingen en ik wil er even een clipje van maken' zo sprak onze vormgever deze week. Een kwartier later zou mijn half uurtje ingaan. Geen tijd om de foeilelijke radiostudio uit te lichten, maar snel even de Jib opzetten moet lukken. De vormgever moet het maar zwart-wit maken, dan is van het TL-licht niet meer zoveel te zien. 4 snelle takes later stond het erop. De eerste take met wat 'out of focus' bewegingen, daarna de lipsync close up, handjes op de piano en tot slot een ruim medium. Daar doe je het maar mee. De volgende dag was het al klaar, en zag ik dat het goed was, zoals een goed editor betaamt had Fred alle shots gelezen, en de overgangen keurig gezien. Wanneer je de clip op de zender ziet, kun je gelijk al voorspellen wie de regisseur van dienst was.

(wat jammer dat YouTube het niet altijd zo nauw neemt met de aspect ratio, origineel is natuurlijk 16:9)

Snel..

2008-09-09T00:34:00.000+02:00

..voordat het te laat is. Vlug nog even een weblogje schrijven. Later deze week gaat namelijk de Huge Motherf*cker deeltjesversneller in Zwitserland draaien. In deze Large Hadron Collider gaat professor Barabas een oerknal reconstrueren, en sommige mensen zijn bang dat daarbij een zwart gat ontstaat waardoor wij allemaal (u ook) als vieze drab in het doucheputje van het heelal verdwijnen. Dat zal allemaal zo snel gaan dat 'Zie nou wel..' zeggen niet eens lukt. Dus daarom deze blog van uw met een writersblock kampende auteur.

In Nederland kan 1 klager het verzieken voor een hele bevolking. Zulks zien we op dit moment natuurlijk ook met het TT circuit in Assen en Circuit Park Zandvoort. De baanverlenging van vliegveld Eelde wordt nu al 20 jaar tegengehouden door een kleine club klagers. In het buitenland kent men deze klaagcultuur schijnbaar niet, als men al kan klagen moet dat tegen een muur.... Wellicht is het zinvol om de Stichting Geluidshinder Baggelhuizen, Vole én de heer Lever op excursie naar Genéve te sturen. Wij zorgen wel voor karton en de stiften.

Ik vond het fijn om deze Blog voor jullie te onderhouden, mocht het zo zijn dat de oerknal tóch niet het bestaan van onze aarde deed creeeren, dan spreek ik u volgende week weer. Dank u.

Weekje nieuws draaien..

2008-08-20T13:10:00.000+02:00

Zie hier het resultaat van 1 week nieuwsdienstjes draaien voor RTV Drenthe. Een keur aan personen stonden voor mijn lens; kunstenaars, voorlichters, politici, ornitologen, tokkies, huisvrouwen, kinderen, ouders. De rest van het jaar heb ik het aardig druk met allerhande programma's, maar in de zomer is er volop tijd voor het nieuws. Leuk, en afwisselend vaak. Hollen of stilstaan.

Dank u..

2008-08-19T01:08:00.000+02:00

Mijn Pbase account gaat over een paar dagen sluiten. Ik heb dankzij u de 100.000 gehaald. Nu heb ik een nieuwe Flickr account. U bent van harte uitgenodigd.

Doe mij een lol...

2008-08-16T00:56:00.000+02:00

.. en neem even een kijkje op mijn fotosite. Over minder dan 2 weken loopt mijn account af, en ik moet nog 244 views hebben voor de 100.000. Dat moet lukken, ik wil het na 3 jaar Pbase graag nog even halen.

Dank u :klik:

Cameraman

2008-08-13T00:15:00.000+02:00

Toen ik 10 was wist ik het al, ik zou later cameraman worden. Mijn vader fotografeerde toen veel en ik wist dat dat ook iets voor mij was. Met een radio-cassettespeler op mijn schouder liep ik al door huis, niet omdat ik een boze gangsterrapper uit de ghetto's van New York na wilde doen, maar omdat in mijn hoofd de radiospeler een schoudercamera was. Trap op en af, achter mijn moeder aanlopen en proberen het ding stil te houden. Voor mijn verjaardag kreeg ik een televisie-reportagewagen van Playmobil. Ik woonde toen nog in de buurt van Rotterdam, en als ik uit mijn dakraampje keek kon ik nog net de bovenkant van het Feijenoord stadion zien. Toen had je daar de LosVast spektakels, en die waren live op TV. Dus TV aan en tijdens de eerste nummers keek ik waar de camera's stonden en bouwde ik het podium met schoenendozen na, en plaatste mijn Playmobilcamera's op dezelfde plekken als in het echt. Vlak voor het eind veegde ik dan mijn speelgoed opzij en ging voor het vuurwerk weer uit mijn dakraampje hangen. Tijdens mijn sollicitatiegesprek bij het NOB vertelde ik dit verhaal ook, en de heren eerste cameramannen hoorden het glimlachend toe, waarschijnlijk waren zij het die voor het echie in de Kuip stonden.

Op de MAVO belde ik samen met de rector van dienst naar de NOS om te vragen hoe ik cameraman kon worden. De mevrouw aan de telefoon antwoordde me dat ik dan cameraman moest zíjn.. Ze nam nog wel de moeite om me een promotie NOS pakket toe te zenden. Al die plaatjes van studio´s, kabels en stoere cameramensen maakte mij nog enthousiaster. Dat werd in de kiem gesmoord door iemand die zei dat ik alleen bij de TV kon komen door naar de filmacademie te gaan. Daar had Destenis de moed nóch de brains voor en dus werd hij kok... Voorlopig ging de droom om als een Lajos Kalanós de brandhaarden van de wereld in beeld te brengen niet door. Want dat was een droom, voor Brandpunt naar de oorlog en die verschrikkingen aan de rest van de wereld te tonen.

Veel jaren later is juist die droom gelukkig niet uitgekomen. Nu heb ik ook een gezin, en voel niet de minste behoefte om mijzelf aan mogelijk geweld bloot te stellen. 1 bedreiging op een camping in de week is wel de grens. Toch blijf ik een grenzeloos respect hebben voor de collega's die de verhalen over de oorlogen in het buitenland op onze buis brengen. Met gevaar voor eigen leven en met een niet te temmen inzet.

Ik kende Stan niet, maar als collega betuig ik mijn diep medeleven aan zijn familie.

Onze studio in Peking

2008-08-07T15:50:00.000+02:00

'Het lijkt ons wel leuk om tijdens de Olympische spelen een webcam te hangen in de Radio Olympia studio' 'Kun jij daar even een voorbeeldje van maken voor op internet?' 'Ja hoor, maar welke omroep is technisch al zo ver dat ze een radio-webcam hebben?' 'Nou, kijk eens bij RTV Drenthe, dan gebruiken we die wel..'

Big deal

2008-07-15T00:40:00.000+02:00

'Mevrouw, u kijkt echt teveel films' grap ik tegen de echtgenote van een varkensboer. 'U hoeft niet bang te zijn dat we uw woorden verknippen tot iets anders wat u niet gezegd heeft'

We lopen op het erf van een varkenshouder in West-Drenthe, en we zijn daar omdat hij graag wil uitbreiden van 4000 naar 14.000 varkens. Lijkt hem leuk, en is tevens de enige manier om zich te wapenen tegen zijn medeboeren. Andere medeboeren zijn het niet zo met deze plannen eens. Deze boeren wonen in de directe omgeving en vrezen een enorme overlast van de varkensfecalien en vrachtwagens die het voer voor die roze stinkerds komen brengen.

Nadat de verslaggeefster de man en zijn vrouw telefonisch heeft weten te overtuigen dat het goed is om een tegengeluid te laten horen, togen we dus naar hun hoederij. Terplaatse vrezen de beste mensen dat wij van de grote boze media hun woorden uit hun verband zullen rukken, zodat de buren er positiever uitkomen. 'Zij hebben jullie tenslotte ingeschakeld' zeggen ze... Ik mompel nog iets over objectiviteit en dat we niet zijn ingehuurd door de tegenstanders, maar het duurt héél lang voordat we beelden mogen maken in de stal. Ik denk dat mijn charme-offensief heeft bijgedragen aan de beelden van de varkens. 'Mijn zoontje van anderhalf is gek op varkens, hij zou het geweldig vinden als hij die lieve biggetjes vanavond op de televisie zal zien.'

Plotseling sta ik beelden te maken tussen zogende zeugen en zachtroze zuigelingen. Alles komt goed.

Bij de boze buren draaien we de andere kant van het verhaal. Iets over té grote vrachtauto's en een te smalle weg, stank en aversie tegen bio-industrie. Ik hoor het allemaal maar half aan. Ik ben in gedachten bij vanavond, dan zit Max op schoot en kijken we naar de reportage. 'HRRRR HRRRR' knort hij bij het zien van de half-fabrikaat speklap.

Bijna..

2008-07-12T02:56:00.000+02:00

..opgeslokt door de stadsschouwburg ligt in hartje Amsterdam de Melkweg. Veel mensen wisten dit natuurlijk al lang, maar ik was daar deze week voor het eerst. En wel voor het langverwachte concert van Jason Mraz. De man is niet zo vaak in Nederland, maar deze keer moest ik maar bij zijn. En dat was me de moeite waard zeg, wat een heerlijke avond, een zaal vol fans die het funkelnagelneue album meezongen. En een enthousiaste Destenis op het balkon die vrolijk meebléérde en genoot van de mensen om zich heen. Het zijn van die avonden die er voor zorgen dat je de volgende dag na slechts 3 uur slaap tóch vrolijk wakker kan worden en op het werk kan verhalen over de man die met zijn teksten en muziek een zaal plat krijgt.

Opvallend was de hoeveelheid mobieltjes en fotocamera's die regelmatig omhoog werden gehouden. Naar het schijnt vind Jason's platenmaatschappij het geen probleem dat er bootlegs van concerten verschijnen, en daarom waren er zelfs videocamera's te zien in het publiek. Iets wat ik eigenlijk nooit eerder zag bij een concert. Het is volgens mij ook wel een goede promotie, als ik er niet nu geweest was zou ik ná het zien van zo'n filmpje op YouTube de volgende keer wél gaan.

Deze vond ik ook op YouTube, opgenomen vanuit de hoek waar ik ook stond.

Daar gaan we weer !!!

2008-07-06T23:46:00.000+02:00

Zo, de vakantie zit er op. Vier weken uit de lucht geweest en genoten van een heerlijke tijd. Dit jaar zijn we voor de tweede keer met een geleende sleurhut op pad geweest. Na een serieus te nemen rit zijn we op een camping aan de Belgsche grens terechtgekomen, daar het ding opgezet en 3 weken blijven staan. Dit alles is zo goed bevallen dat er door Huize Stenis ernstig gespaard wordt om ook een caravan aan te schaffen. Na enig onderzoek kwamen we er achter dat onze peug 306 break enorm in overtreding was afgelopen trip. er schijnt zoiets te bestaan als een 'maximale treklast', die ligt in ons geval op 1000 kg, het door ons getrokkene was minstens 15% zwaarder. Als ik dat aan de vooravond van onze exodus had geweten had ik, zo mogelijk, nóg slechter geslapen. Gelukkig lag de combinatie als een blok op de weg.

Dus vanaf nu op zoek naar een betaalbare én tevens lichte sleurhut.

Voor Destenis zelf begint het einde van de vakantie met het fietsen naar het werk. We hebben onze 2e auto verkocht omdat we het ding best kunnen missen als ik tenminste de moeite neem om de 4 kilometer heen én later weer terug gewoon ga fietsen. Dus fietstassen gekocht ( ja, als ik toch al ga kamperen dan kan dit ook wel) voor de boodschappen, en een klein fietscomputtertje om de prestaties bij te houden. Afgelopen week toen mijn vriendin al aan het werk ging heb ik dagelijks geoefend door naar de kruidenier en de kinderboerderij te peddelen.

Morgen zal ik me door een collega maar weer even moeten laten inwerken want ik heb echt geen minuut aan het werk gedacht afgelopen tijd. En wie Destenis een beetje kent weet dat dat een prestatie van formaat is. Er zit voor mij een tijd van louter nieuwsdiensten aan te komen, dit omdat de programma's die ik doorgaans in de zomer doe niet doorgaan, of ik ben er door de 1 of andere manier niet bij betrokken. Geeft niks, ik heb nóg een bultje dagen staan die op moeten dus er gaat nog wel een weekje op een boerencamping aankomen.